Vlaanderen kijkt naar The Voice… maar luistert er nog iemand naar de decolleté?
Er bestaat een bijzonder Vlaams televisiegenre: de coach die voortdurend praat. Woorden als confetti. Enthousiasme als schuim op een cappuccino.
En ergens in dat universum zit ene Laura Tesoro met een decolleté die meer afleidt dan wat toevoegt, in haar rode draaistoel bij The Voice, op VTM, glimlachend, knikkend, roepend dat alles “zó goed” en “zó bijzonder” is. Week na week. Met dezelfde energie. Dezelfde zinnen. En met hetzelfde kleedje.
“Denkt gij dat wel eens gewassen wordt, Jos?”
“Wat zeg je Maria?”
“Of dat kleedje van Laura wel eens gewassen wordt. Die heeft elke week hetzelfde aan.”
“’k Weet niet, ik vindt het wel ferm.”
Televisie is een rol
Tesoro is een product van de Vlaamse entertainmentmachine. Dat klinkt harder dan het bedoeld is, maar het is simpelweg zo. Ze begon jong, werd snel een gezicht van televisie en groeide uit tot een vaste waarde in het soort programma waar emotie, coaching en applaus elkaar in een eindeloze lus opvolgen.
Alleen wringt daar iets.
Want televisie vraagt om authenticiteit die tegelijk perfect geregisseerd is. En daar begint het soms te schuren. De spontane opmerkingen klinken geregeld alsof ze uit een handleiding voor talentenjachten komen. De reacties zijn groot, luid, enthousiast — maar ook voorspelbaar. Het is televisie-enthousiasme: altijd een tandje hoger dan het leven zelf.
De esthetiek van de show
Televisie is geen radio. In The Voice - was dat niet dat programma waar ze een probleem hadden met grensoverschrijdend gedrag? - wordt alles tot in de puntjes geregisseerd: licht, make-up, kleuren, camerastandpunten. Ook het decolleté lijkt daarbij een rol te spelen. Zo’n opvallende outfit trekt onvermijdelijk de aandacht van de kijker. Vrij vertaald: kassa-kassa. Maar je merkt dat het beeld soms belangrijker wordt dan wat er gezegd wordt. De blik blijft hangen waar de styliste hem wil hebben. Zelfs wie geen borstenman is, zelfs vrouwen kunnen enkel en alleen maar zitten starten naar de twee grootste talenten van Laura. Haar look wordt zowaar herkenbaar en begint te werken als een soort uniform. En het leidt af.
Het probleem van Vlaamse talentenjury’s
Het is trouwens geen probleem dat alleen bij Tesoro ligt. Het is een structureel probleem van talentenshows. Iedere coach moet tegelijk:
- mentor zijn
- entertainer
- vriend van de kandidaat
- en vooral: goede televisie
Het resultaat is een constante stroom van emotionele superlatieven.
- Alles is “ongelooflijk”.
- Alles is “magisch”.
- Alles is “uniek”.
Tot niets het nog echt is.
Armoede van de televisiefrase
En zo kom je uit bij het echte probleem: niet alleen de inhoudelijke armoede van Laura Tesoro, maar de armoede van de televisietaal.
- Dezelfde complimenten.
Dezelfde coachingslogica.
Dezelfde dramatische muziek onder elke beslissing.
Het is entertainment dat zichzelf eindeloos herhaalt.
Tesoro speelt daarin haar rol — enthousiast, professioneel, zichtbaar comfortabel in het format. Maar soms lijkt ze ook gevangen in dat format: een televisieversie van zichzelf die altijd moet schitteren, altijd moet reageren, altijd moet geloven dat elk optreden “de beste ooit” was.
En daar kleeft de cynische conclusie. Niet omdat Laura Tesoro echt slecht zou zijn in wat ze doet. Integendeel misschien : ze doet precies wat televisie van haar vraagt.
Maar omdat Vlaanderen ondertussen zo gewend is geraakt aan dit soort shows dat we het verschil tussen echte spontaniteit en perfect geproduceerde spontaniteit bijna vergeten zijn.
En dat is misschien wel het meest opmerkelijke aan heel het verhaal.
- Niet de stoel.
Niet de outfits.
Niet de grote woorden.
Maar hoe vanzelfsprekend we de onzin zijn gaan vinden.
The Voice is elke vrijdagavond te zien op VTM
