Buurtbewoners trekken aan de de alarmbel over het openlijke drugsgebruik aan Schijnpoort en de site Spoor Oost.
Welkom op de jaarlijkse Sinksenfoor! De geur van smoutebollen, een eerste kus bij de botsauto’s, muziek met teveel bassen, draaimolens en eendjes vissen... en daar tussenin: rondslingerende naalden, drugsgebruik in openlucht en tentjes van daklozen aan de rand van het terrein. Jawel, ook dit jaar viert de overlast aan Schijnpoort weer uitbundig mee.
Achter de coulissen van het kermisplezier
De eerste foorreizigers bereiden zich voor op hun jaarlijkse hoogmis, maar een eindje verderop klimmen de buurtbewoners in de wijk Dam op de spreekwoordelijke barricades. Het terrein van Spoor Oost — dat jaarlijks even omgetoverd wordt tot kinderparadijs — blijkt in realiteit een wasteland van gebruikte spuiten en opgegeven levens.
Dat het terrein gedeeld wordt met het inloopcentrum van de Free Clinic is op zich geen nieuws meer. Sinds de opening van hun tent op het terrein — inmiddels vervangen door een permanent centrum — groeide het aantal gevonden zwerfspuiten in Antwerpen van een duizendtal naar bijna zesduizend stuks. Geen symbolisch getal, maar een tastbare realiteit voor wie de pech heeft naast zo’n naald te wonen of er zijn hond uit te laten.
Kermis versus crisis
Het buurtcomité, dat zich sinds jaar en dag het lot van de wijk aantrekt, ziet de storm alweer naderen. De waarschuwingen zijn even voorspelbaar als schrijnend: hou je kinderen dicht bij je, kijk goed waar je stapt, vermijd picknicks en laat de blote voeten achterwege. Wie een dagje kermis ontspanning zoekt, krijgt een portie street survival bij cadeau.
De vrees dat de drugsscène zich nog steeds ongestoord manifesteert rond Schijnpoort, net wanneer duizenden gezinnen zich een weg banen door het kleurrijke foorlandschap, is volgens de buurt allerminst ongegrond. Gebruikers zetten hun shot rustig in de achtergrond, tentjes duiken op alsof het een muziekfestival betreft en de geur van heroïne mengt zich naadloos met die van lookworsten.
Propere show, vuile achterkant
Opmerkelijk is hoe snel de bezem door de wijk lijkt te gaan wanneer de kermis nadert. Plots wordt er wel opgeruimd, plots is er wél mankracht. Wat voor vaste bewoners onmogelijk blijkt, kan voor het imago van de stad blijkbaar moeiteloos gerealiseerd worden. De buurt kijkt toe - lichtjes besmuikt - hoe het terrein voor één maand per jaar cosmetisch wordt opgepoetst, om daarna opnieuw overgeleverd te worden aan verwaarlozing.
Intussen houden de foorkramers zich op de vlakte. Ze hebben nog geen klachten gehoord, zeggen ze, en vorig jaar was het probleem met de spuiten “geen issue”. Maar wat is dat waard, als het drugsprobleem gewoon met de lichten wordt uitgezet zodra de laatste kraam vertrekt?
Pijnlijke stilstand in beleid
De buurt blijft ondertussen op een ernstig beleid wachten. Er wordt al jaren gepalaverd over een officiële gebruikersruimte, zoals die in Brussel bestaat. Maar Antwerpen blijft hangen in het halfslachtige: een opvang hier, een inloop daar, en vooral: zo weinig mogelijk overlast... zolang er journalisten of foorbezoekers meekijken.
Een structurele oplossing komt er voorlopig niet. Het overleg met het stadsbestuur staat gepland, maar de verwachtingen zijn navenant laag. Er is begrip voor mensen met een verslaving, zeggen de buurtbewoners, maar dat begrip mag blijkbaar niet wederkerig zijn.
Dus gaat het Damcomité nog maar eens op audiëntie bij de stad, gewapend met foto's van naalden, verhalen van kinderen met angst en honden met open wonden. Of dat iets zal opleveren? Zolang het zonnetje schijnt en de foor draait, hoeft men daar in ’t Schoon Verdiep wellicht niet van wakker te liggen. Een paar dagen regen zouden het probleem alweer vanzelf naar de achtergrond duwen.
Tot volgend jaar dan maar? Zelfde plek, zelfde spuiten.
(foto: Facebook)
