Er zijn politici die regeren, en er zijn politici die op den duur meer weg hebben van een personage uit een prestigieuze Netflix-reeks. Emmanuel Macron behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Jarenlang werd hij niet alleen verkocht als president, maar als totaalpakket. Jong, intelligent, modern, cultureel verfijnd, romantisch en anders dan de klassieke stoffige politieke elite. Zelfs zijn huwelijk met Brigitte Macron werd deel van het merk.
Dat liefdesverhaal werkte jarenlang bijna als een politiek schild. Terwijl andere presidenten moesten uitleggen waarom ze alweer met een minnares betrapt waren of in een vechtscheiding zaten, kreeg Frankrijk een soort modern sprookje voorgeschoteld. De jonge student die verliefd werd op zijn dramalerares, ondanks alle weerstand bij haar bleef en uiteindelijk samen met haar het Élysée veroverde. Het klonk als een Franse arthousefilm waar toevallig ook verkiezingen in voorkwamen.
En laat dat nu net het probleem geworden zijn.
Want hoe harder politici zichzelf als een perfect verhaal verkopen, hoe spectaculairder de façade begint af te brokkelen wanneer de realiteit binnensijpelt. Letterlijk zelfs, als we denken aan die inmiddels legendarische beelden op de luchthaven van Hanoi, waar Brigitte Macron haar hand in het gezicht van haar man plantte op het moment dat de deur van het presidentiële vliegtuig open ging. Een scène die door camera’s van Associated Press werd vastgelegd en die intussen al duizend keer geanalyseerd is alsof het de Zapruderfilm van de Franse politiek betreft.
HLN smult ondertussen zichtbaar van het nieuwe boek over de Macrons. Het artikel leest soms minder als politieke journalistiek en meer als een kruising tussen Paris Match, Temptation Island en House of Cards. Jaloezie, jongere vrouwen, mysterieuze stagiaires, een Frans-Iraanse actrice, machtsspelletjes in het Élysée en een première dame die steeds meer geïsoleerd geraakt in “l’aile madame”: het passeert allemaal de revue.
Maar onder al die soap zit eigenlijk een veel interessanter verhaal verborgen. Niet over overspel of ruzies, maar over hoe moderne politiek steeds meer op celebritycultuur begint te lijken. Macron werd nooit alleen verkocht als bestuurder. Hij werd verkocht als een zorgvuldig opgebouwd merk. Zelfs HLN geeft tussen de lijnen toe dat hun liefdesverhaal actief werd ingezet tijdens de campagne van 2017, mee ondersteund door mediamensen en invloedrijke figuren achter de schermen.
En jarenlang werkte dat perfect. Macron leek onaantastbaar. Jong, energiek, intellectueel dominant, omringd door een aura van elegantie en succes. Alleen blijkt macht een gevaarlijk product. Zeker wanneer iemand er jarenlang mee omringd wordt én tegelijk begint te geloven in zijn eigen mythe. Het boek schetst een president die steeds roekelozer begint te gokken, beslissingen neemt vanuit instinct en koppigheid en zichzelf steeds meer ziet als iemand die boven de politieke realiteit staat. De ontbinding van het Franse parlement na de Europese verkiezingen wordt in het boek bijna beschreven als het gedrag van een casinospeler die blijft verdubbelen omdat hij weigert te geloven dat hij kan verliezen.
Tegelijk wordt ook Brigitte Macron plots veel menselijker voorgesteld dan het haast onaantastbare beeld dat jarenlang rond haar hing. Niet langer de zelfverzekerde vrouw die haar president intellectueel begeleidt, maar iemand die geconfronteerd wordt met ouderdom, onzekerheid, jaloezie en het besef dat haar man nog geen vijftig is terwijl zij stilaan richting tachtig gaat. Het artikel beschrijft zelfs hoe sollicitaties van jonge vrouwen in haar entourage met argwaan bekeken werden en hoe bepaalde vrouwelijke medewerkers volgens insiders sneller verdwenen wanneer Brigitte hen als een bedreiging zag.
En plots blijft van dat glamoureuze presidentiële sprookje iets heel banaals over: twee mensen die langzaam verpletterd raken door macht, imago, ouderdom en politieke stress. Misschien is dat uiteindelijk nog het meest fascinerende aan het hele Macron-verhaal. Niet die fameuze klap. Niet die actrice. Niet die vermeende berichtjes. Maar het besef dat zelfs de meest zorgvuldig opgebouwde politieke sprookjes uiteindelijk botsen op exact hetzelfde als gewone huwelijken.
Alleen gebeurt het bij hen voor het oog van de hele wereld.
