Goed nieuws en slecht nieuws, al hangt het er een beetje vanaf aan welke kant van de voorruit je zit. De Vlaamse regering heeft het nieuwe Verkeersveiligheidsplan goedgekeurd van Annick De Ridder (N-VA). De ambitie klinkt nobel: nul verkeersdoden tegen 2050, maar onderweg krijgt de gemiddelde bestuurder eerst nog langs een paar extra enveloppen in de bus.
Want ja: Vlaanderen gaat voortaan zelf verkeersboetes verwerken. En dat is geen administratieve voetnoot, maar een duidelijke waarschuwing. Minder tussenstappen, minder vertraging, minder kans dat iets “blijft liggen”. Wie zich niet aan de regels houdt, mag zich dus opmaken voor snellere én mogelijk meer boetes. Efficiëntie heet dat. Of, cynischer: minder ontsnappingsroutes.
Eerst het positieve
Om eerlijk te zijn: Vlaanderen doet het niet slecht. Sinds 2005 daalde het aantal verkeersslachtoffers met een derde. Het aantal doden ging zelfs met bijna 60% naar beneden. Van 588 naar 253 per jaar. Dat zijn geen statistische details, dat zijn honderden mensenlevens.
Maar blijkbaar is dat niet genoeg. En dus schakelt de Vlaamse regering een versnelling hoger. Tussen 2026 en 2030 wordt er jaarlijks meer dan 300 miljoen euro geïnvesteerd in fiets- en voetpaden. Tegen 2029 komt daar nog eens 1,4 miljard euro per jaar bij voor het onderhoud van Vlaamse wegen. Dat klinkt stevig. En dat is het ook.
Trajectcontroles: minder wildgroei, meer selectie
De voorbije jaren leek Vlaanderen soms op een openluchtversie van Big Brother, met trajectcontroles die sneller opdoken dan wegwerkzaamheden. Die verdwijnen niet, laat dat duidelijk zijn, maar er komen wel minder nieuwe bij.
Nieuwe trajectcontroles zullen vooral nog geplaatst worden op écht gevaarlijke punten op gewestwegen: plekken waar snelheid aantoonbaar leidt tot onveilige situaties. Gemeenten blijven wel vrij om lokaal hun eigen controles te installeren.
Interessant detail: sommige privébedrijven verdienden de afgelopen jaren goud geld aan trajectcontroles, dankzij contracten waarbij hun inkomsten stegen naarmate er meer boetes werden uitgeschreven. Een verdienmodel dat weinig met verkeersveiligheid en veel met kassa-kassa te maken had. De Ridder wil dat aanpakken, al blijft voorlopig vaag hoe precies.
De borden komen terug (ja, echt)
Nog zo’n opmerkelijke bocht: de waarschuwingsborden voor trajectcontroles keren terug. Haar voorganger liet ze weghalen, wat controles extra lucratief maar minder transparant maakte. Tegen eind maart moeten die borden opnieuw opduiken bij zo’n 370 trajectcontroles. Dat is geen detail: wie zegt dat verkeersveiligheid primeert, moet ook durven waarschuwen.
Minder keuring, maar meer controle elders
En dan het cadeau voor wie een degelijke auto heeft: de autokeuring wordt voortaan tweejaarlijks in plaats van jaarlijks. Minder tijdverlies, minder ergernis, minder wachtrijen. Al mag je er donder op zeggen dat die versoepeling elders wordt gecompenseerd. Met camera’s. Met boetes. Met snellere verwerking.
De balans
Het nieuwe verkeersveiligheidsplan verkoopt zich als menslievend en rationeel, en deels is het dat ook. Maar voor de automobilist betekent het vooral dit: minder kans om onder de radar te blijven. Vlaanderen wil veiliger verkeer, en wie daar niet in meegaat, zal dat voelen. Niet aan zijn geweten, maar aan zijn portefeuille.
