Moord is het nieuwe normaal als de diplomatie is gecremeerd.
Benjamin Netanyahu gaf deze week op de Amerikaanse televisie abc News ongefilterd aan te overwegen de Iraanse leider ayatollah Ali Khamenei te vermoorden. Volgens de Israëlische regeringsleider zou dat de "einde maken aan het conflict" met Iran, in plaats van het te verhevigen. Nee, we zijn geen fan van Khamenei, maar iemands moord op televisie bespreken als was het de analyse van een voetbalmatch, is ethisch gesproken een paar bruggen te ver.
Bibi vergeleek Khamenei met “een moderne Hitler” en rechtvaardigde de drastische maatregel als ultieme redding van Israël, zelfs toen president Trump - volgens Amerikaanse bronnen - een meer voorzichtige koers pleitte.
Trump en Israël – maatje te ver?
Volgens Reuters liet Trump het plan van Israël om Khamenei uit te schakelen blokken, zolang er geen directe Amerikaanse belangen waren geraakt — “geen Amerikaan is omgekomen” luidde zijn argument. Vrij vertaald: moord kan voor Donald alleen als in ‘oog om oog en tand voor tand’. Ook de reeks bombardementen op Iraanse nucleaire faciliteiten werd naar verluidt op Amerikaans aandringen vertraagd, om te voorkomen dat de crisis zou escaleren tot een regionaal conflict. Maar dat kan je net zo goed lezen een verhaaltje voor het slapengaan.
Netanyahu verdedigde die bombardementen overigens als een noodzakelijke en proportionele reactie. Hij zei dat Iran er “niet op uit is diplomatie, maar op vernietiging,” en prees de programma's als “in dienst van de mensheid.”
Escalatie of einde?
Analisten luiden de alarmklokken. Iran waarschuwt dat dit een “spiral of violence” ontketent, mogelijk zelfs met nucleaire gevolgen.
De impact op wereldvlak
VS: Trump maakte diplomatieke suggesties, maar bleef murw zitten wachten en liet Israël de beslissingen nemen.
G7 & VN: riepen op tot de-escalatie, maar geven uiteindelijk Israël gelijk en Iran de schuld
Midden-Oosten: Golfstaten en China waarschuwen voor “geweld dat grenzen overschrijdt.”
En nu?
1. Morele grens of strategische noodzaak?
Eén persoon elimineren om alle strijd te stoppen – dat klinkt bijna te bellicaal voor woorden. Maar voor Netanyahu is dit de gestandaardiseerde exit: “Hitler” verwijderen, hitte wegnemen. Of is het schuilen achter historisch analogie-sentiment om Israëlische hardliners te plezieren?
2. Israël – wereldleider of bange buur?
Netanyahu suggereert met bombastische zekerheid dat hij namens “de mensheid” optreedt. Maar de realiteit wijst richting tactische uitzichtloosheid: elke daad kan een militair antwoord uitlokken, wat de regio wederom destabiliseert.
3. Trump – narcist of peacemaker?
Trump’s houding: “Geef me een seintje als er Amerikanen worden gekilled” is van een gevaarlijk simplisme. Hij wil Israël mee aan de lanceerknop, maar weigert expliciet zelf te drukken.
Zin of waanzin?
Netanyahu’s opdracht tot moord moet gezien worden als militaire escalatie op niveau die men eerder alleen kende binnen film- en spionagescenario's. Maar de praktijk is dat er al intense confrontaties zijn, en dat er nauwelijks grenzen bestaan tussen diplomatie en oorlogsinstrument. De vraag is: stopt deze escalatie ooit? Of groeit dit uit tot de “forever war” waar er op het eind van de rit - met uitzondering van de wapenindustrie - geen winnaars zijn.
(Foto: Shutterstock)
