“Een plat, commercieel en sensationeel blad.”
Na ruim veertig jaar trekt Serge Simonart (65), een van de meest ervaren en gerespecteerde muziekjournalisten van Vlaanderen, de stekker uit zijn lange samenwerking met Humo. In een felle, openhartige mail aan de hoofdredactie kondigt hij zijn vertrek aan en maakt hij meteen ook een genadeloze balans op van de koers die het weekblad volgens hem heeft ingezet. “Ik wil vanaf nu over alle cynische, vulgaire en sensatiebeluste bagger in Humo luid en duidelijk kunnen zeggen: niet in mijn naam,” klinkt het resoluut.
Einde van een tijdperk
Simonart – auteur van romans en non-fictie, en jarenlang vaste waarde bij Humo - is geen onbekende in de journalistieke wereld. Zijn artikels en interviews verschenen in tientallen landen en honderden publicaties, maar na decennia trouwe dienst voelt hij zich niet langer thuis in het blad waar hij zijn carrière grotendeels aan bond.
De aanleiding voor zijn breuk is zowel principieel als juridisch: een nieuw freelancecontract dat DPG Media oplegt en waarin de auteursrechten op zijn werk definitief en wereldwijd aan de uitgever zouden worden afgestaan. “Een schandalig nieuw contract,” noemt Simonart het, vooral omdat hij al eerder geweigerd had een soortgelijk ‘wurgcontract’ te ondertekenen. Nu vraagt hij zelfs dat al zijn stukken waarvoor hij nog auteursrechten bezit, van de site verwijderd worden.
Respectloos en inhoudelijk failliet
Naast de contractuele kwesties is het vooral de inhoudelijke koers van Humo die hem zorgen baart. Simonart hekelt een evolutie naar een plat, commercieel en sensationeel blad, waarin de journalistiek het moet afleggen tegen oppervlakkigheid en clickbait. Waar ooit scherpe, kritische muziekreviews de toon zetten, staat het blad nu vol met uitgebreide portretten van popidolen die hij met een wrange glimlach betitelt als “banale muziek voor twaalfjarigen.”
Hij verwijst expliciet naar recente artikels die niet rechtstreeks met de artiesten spreken, zoals een stuk over Neil Young, en naar de expansie van een fenomeen als Pommelien Thijs, waar Humo volgens hem onnodig vijf pagina’s aan wijdt.
Daarnaast haalt Simonart voorbeelden aan van inhoud die volgens hem symbool staat voor de verwording van het weekblad: columns van Herman Brusselmans die volgens hem de toon van vulgariteit zetten, een “knuffelinterview” met vrienden van de omstreden Bart De Pauw, en het uitmelken van het ongeval van tv-presentator Tom Waes.
“Niet in mijn naam”
Met zijn vertrek wil Simonart een duidelijk signaal geven. Niet alleen aan Humo, maar aan de hele Vlaamse mediawereld. Hij wil jonge freelancers waarschuwen voor wat hij ziet als de knechting van auteurs door uitgevers en benadrukt dat hij zijn “hoofdstuk in de Vlaamse journalistiek” nu op zijn eigen voorwaarden afsluit, met een principieel protest.
“Vanaf nu wil ik overal luid en duidelijk kunnen zeggen dat ik niet akkoord ga met de cynische, vulgaire, sensatiebeluste bagger die het blad nu produceert,” zo luidt zijn resolute slotzin.
Vervroegd pensioen en nieuwe projecten
De keuze voor het vertrek komt ook deels voort uit persoonlijke overwegingen. Simonart, 65 jaar, stelt dat leeftijd en financiële zaken meespelen, en kondigt aan zich voortaan op boeken en andere projecten te willen richten.
Een woord van de hoofdredactie van Humo bleef op het moment van schrijven uit.
(Foto: Joel Hoylaerts/Photo News)
