Een kind op komst, maar ook een doodsvonnis. Hoe het succesverhaal van Nederlandstalige poptrots Suzan & Freek onverwachts een tragedie werd.
Afgelopen weekend gierde het applaus nog door de Ziggo Dome, hun stemmen klonken loepzuiver, hun blik op elkaar sprak boekdelen. Maar wat het publiek toen niet wist: het was wellicht hun allerlaatste keer samen op een groot podium. Dinsdag sloegen Suzan Stortelder (32) en Freek Rikkerink (32) Nederland en Vlaanderen murw met één enkel Instagrambericht. Een kind op komst, ja. Maar ook een doodsvonnis. Freek heeft uitgezaaide longkanker. Ongeneeslijk. Punt.
Na achttien jaar samen, een carrière die hen van kroegpodiums tot de grootste zalen bracht, en net nu ze zich klaarmaakten voor het mooiste hoofdstuk uit hun leven, worden ze genadeloos teruggeslagen. De muziek zwijgt. De toekomst kleurt zwart.
Achttien jaar onafscheidelijk
Ze zijn geen showbizzkoppel van het type “samen voor de camera, apart daarbuiten”. Suzan en Freek zijn écht. Twee puberliefjes uit de Achterhoek die elkaar tegen het lijf liepen in de lokale bandjescultuur. Hij in Tilburg, zij in Delft, maar altijd die trein op en neer. Eén of twee keer per week, jaren aan een stuk. Liefde op afspraak, toen al sterker dan afstand.
Het is bijna kitsch, maar tegelijk zo ontwapenend: ze begonnen ooit met samen covers zingen in cafés. Geen naam, geen label, geen stijl. Gewoon Suzan & Freek. Letterlijk: zij en hij, en een gitaar. "Voor de lol", zeiden ze. Tot ‘Don’t Let Me Down’ ontplofte. Eén virale video, en plots stond het duo aan de voet van een steile, muzikale klim. Met ‘Als het avond is’ als motor werd die klim een vlucht. De rest is Spotify-geschiedenis: miljoenen streams, een uitverkochte Sportpaleis, de lievelingen van ‘Liefde voor Muziek’.
En toch bleven ze, zoals ze het zelf altijd benadrukten, “Freek en Suzan” in huis. Geen sterren, geen ego’s. Geen keukentafel als vergaderzaal. Geen hits schrijven tussen de cornflakes. Ze gingen zelfs op huwelijksreis vóór iemand wist dat ze überhaupt getrouwd waren. “Het moest een feest zijn voor ons, niet voor de showbizzpers,” zei Suzan. Eén weekend, hun beste vrienden, geen headlines. Pas daarna volgde het nieuwsbericht.
Gelukkig zwanger, tot het ondenkbare volgt
In elk interview kregen ze de vraag: kinderen? Het antwoord was steevast eerlijk, maar afgewogen: ooit, misschien, nog niet. Eerst muziek, eerst leven, eerst ademruimte. Die ademruimte vonden ze vorig jaar tijdens een sabbatical van drie maanden door Japan, Australië en Nieuw-Zeeland. Terug naar het begin. Geen toeters, geen bellen. Gewoon Freek en Suzan op een rugzakreis. De aanzet tot een nieuw leven, letterlijk.
Vorige week, tijdens het optreden in de Ziggo Dome, straalde Suzan. Een bol buikje, nog niet groot, maar zichtbaar. Het nieuws: ze zijn zwanger. “Eind dit jaar hopen we ons kindje te mogen verwelkomen,” schreven ze dinsdag. Een vreugdekreet, verpakt in een rouwrand. Want diezelfde dag maakten ze ook bekend dat Freek ongeneeslijk ziek is. Uitgezaaide longkanker. De vraag is niet óf, maar wanneer het einde daar is.
Alle concerten worden geannuleerd. De geplande show in het Antwerpse Sportpaleis – een mijlpaal – gaat niet meer door. “We stoppen ermee. We willen alle tijd die we nog samen hebben ten volle benutten,” klinkt het. Dat wil zeggen: rust. Samen zijn. Ademhalen in een wereld die hen plots alle zuurstof ontneemt.
Een publiek in rouw
Het Nederlandse en Vlaamse medialandschap siddert collectief. Zelden werd een aankondiging van een zwangerschap zo abrupt en brutaal overschaduwd. Zelden was vreugde zo vergankelijk.
Wat moet dat zijn, weten dat je vader wordt, maar ook dat je je kind misschien nooit zal vasthouden? Wat doet dat met een vrouw, een muzikante, een geliefde, die zich klaarmaakt voor een bevalling terwijl de dood al in de gang staat te wachten?
En wat met de fans? Die zingen zich schor op ‘Blauwe dag’ en ‘Kwijt’, niet wetend dat de artiest die hen zo vaak troostte, zelf op een afscheid afstevent. Freek, die altijd glimlachend in de camera keek, krijgt nu de vraag der vragen voorgeschoteld: “Hoeveel tijd heb je nog?”
Van podium naar pijnlijk privé
Suzan en Freek waren nooit groot in drama. Geen realityshows, geen uitgemolken interviews. Ze hielden privé en publiek netjes gescheiden. Net daarom is het nu zo pakkend. Want dit is geen tabloidmateriaal, geen relatiebreuk, geen carrièrecrisis. Dit is een rouwproces in real time. De geboorte van een kind en het aankondigen van het einde, binnen dezelfde ademhaling.
Suzan blijft achter met herinneringen, met liedjes, met een baby die Freek nooit zal kennen als de man die duizenden harten raakte, maar hopelijk wel als papa. Want ja, hij is méér dan een artiest. Hij is een echtgenoot, een vriend, een mens. Met wie Suzan achttien jaar lang lachte, huilde, droomde. En die nu, ongevraagd en veel te vroeg, moet loslaten.
“We doen gewoon wat wij mooi vinden,” zeiden ze ooit.
Dat was hun kracht.
En nu is het ook hun verdriet.
(Foto: Joel Hoylaerts/Photo News)
