Van Wetstraat naar windsector: Tinne Van der Straeten kiest voor het verlengstuk van haar beleid.
Onze land verliest een grote staatsvrouw in de politiek. Met die titel - die ze kreeg voormalig voorzitter van groen Almaci- zal lang niet iedereen het eens zijn. Van der Straten legde een hobbelig parcours af in de Wetstraat en werd met haar gehuppel van plan-b naar plan-b van plan-b een meester in het kazakkendraaien. De voormalig energieminister wordt nu CEO van WindEurope, de Europese belangenvereniging van de windenergiesector. Eigenlijk verandert er dus niet veel: Van der Straeten blijft doen waar ze zich de voorbije jaren consequent voor inzette: lucht verkopen.
Volgens haar eigen communicatie is het een bewuste keuze “op een bepalend moment voor Europa”. Windenergie is volgens haar essentieel voor de energievoorziening, de economische concurrentiekracht en de klimaatdoelstellingen van de Europese Unie. De boodschap is vertrouwd. Tijdens haar ministerschap stond windenergie centraal in haar beleidsvisie, met bijzondere aandacht voor grootschalige offshoreprojecten op de Noordzee, in samenwerking met buurlanden.
Die ambities botsten echter herhaaldelijk op politieke en budgettaire realiteit. Oplopende kosten, trage vergunningstrajecten en toenemende twijfel over de haalbaarheid leidden ertoe dat de regering-De Wever een deel van de plannen terugschroefde. Wat overeind bleef, was Van der Straetens consequente focus op hernieuwbare energie als alternatief voor kernenergie en fossiele brandstoffen. Samengevat: ze had dure dromen en wilde B-plannen die het land op kosten jaagde.
Kernuitstap als breuklijn
Haar ministerschap werd in grote mate gedomineerd door het dossier van de kernuitstap. Ondanks toenemende geopolitieke onzekerheid en interne weerstand bleef Van der Straeten lang vasthouden aan het oorspronkelijke Vivaldi-akkoord, met gascentrales en hernieuwbare energie als vangnet. Pas na stevige druk van MR en N-VA kwam er een koerswijziging en werd beslist om twee kerncentrales langer open te houden.
Die episode onderstreepte haar kwetsbaarheid als minister: inhoudelijk standvastig, maar communicatief vaak in het defensief. Zelf erkende ze dat ze het mikpunt werd van kritiek, ook binnen de eigen coalitie. De uiteindelijke deal met Engie in 2023 betekende geen ideologische overwinning, wel een pragmatische aftocht.
Lobbywerk zonder omweg
Als topvrouw van WindEurope krijgt Van der Straeten nu de ruimte om te doen wat haar als minister slechts gedeeltelijk lukte: zonder politieke compromissen pleiten voor een versnelling van windenergie in Europa. De sector mikt op een stijging van het aandeel windenergie van 20 procent vandaag naar 50 procent tegen 2050, maar klaagt over trage besluitvorming en gebrek aan investeringszekerheid.
Het is een klassieke draaideurbeweging, maar geen verrassende. Van der Straeten verlaat de politiek niet om van koers te veranderen, wel om die koers efficiënter te verdedigen. Waar ze als minister rekening moest houden met coalitiepartners, parlement en publieke opinie, kan ze nu onverkort het sectorbelang behartigen.
Een logische eindbestemming
Binnen Groen wordt Van der Straeten vaak omschreven als een “grote staatsvrouw”. Haar overstap naar de windlobby toont vooral dat haar politieke traject altijd al sterk thematisch was. Ze verlaat de Wetstraat, maar niet haar overtuiging.
Ze gaat dus niet langer vechten tegen windmolens, maar mét windmolens. Niet langer als beleidsverantwoordelijke, maar als belangenbehartiger — met dezelfde argumenten, dezelfde urgentie en zonder de last van regeringsverantwoordelijkheid, zonder plan-b.
(Foto: PD)
