Gaat het licht dan toch uit in 2035?
De Belgische stroomprijzen explodeerden dinsdagavond tot boven 500 euro per megawattuur – het duurste uur in heel Europa. Een zesvoud van het normale tarief. We zijn dus nog lang niet van onze energiezorgen af. Integendeel, het beleid van ex-minister Tinne Van der Straeten ligt aan diggelen, en haar groene droom in de Noordzee waait weg met de zomerbries. Wat was er eigenlijk aan de hand?
De hittegolf zorgt voor een stormloop op elektriciteit: airco’s draaien op volle kracht, niet alleen bij particulieren maar ook bij bedrijven. Tegelijkertijd stokt de stroomproductie. Franse kerncentrales - normaal de ruggengraat van onze energievoorziening - liggen deels stil omdat het rivierwater te warm is om als koelwater te dienen. Windmolenparken leveren minder omdat er simpelweg te weinig bries is. Waterkracht valt stil door droogte. En onze eigen kerncentrale in Doel staat ook deels stil wegens onderhoud.
Het resultaat? België moet zijn toevlucht zoeken in dure stroomimport.
Van der Straetens winddroom loopt vast op bureaucratie en realiteit
Dat brengt ons bij de kern van het probleem: de plannen voor de energietoekomst, en meer specifiek die van ex-minister van Energie Tinne Van der Straeten (Groen). Zij zette fel in op windenergie, met ambitieuze plannen voor windmolenparken op zee, waaronder het project voor een nieuw windpark voor de kust van Oostende.
Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren., niet waar mijnheer Elsschot? De federale regering moest recent de veiling voor dat windpark uitstellen, door een wirwar van vergunningen, uitblijvende netversterkingen (denk aan Ventilus), en torenhoge bouwkosten die het budget doen exploderen. Ook het geplande energie-eiland, bedoeld als offshore hub, sneuvelde onder de financiële druk.
In essentie ligt het windbeleid van Van der Straeten op apegapen. De minister rekende te optimistisch op een snelle realisatie van deze projecten, in de overtuiging dat hernieuwbare energie ons probleem snel zou oplossen en zelfs garanderen dat België in de toekomst duurzaam en zeker van stroom zou zijn. Die naïviteit breekt ons nu zuur op.
Het gat dat niet gevuld raakt: 2035 nadert snel
Netbeheerder Elia waarschuwt intussen in haar rapporten: tegen 2035 dreigt een onoverbrugbaar tekort aan energie in België. Dat is niet zomaar een verre toekomst – het is overmorgen. Politici die denken dat ze tegen dan wel een nieuw kabinet, een nieuw beleid of nieuwe technologieën vinden, overschatten hoe snel energietransities verlopen. Terwijl Van der Straetens windplannen vertragen of sneuvelen, is het gat in onze basisvoorziening onmiskenbaar.
De huidige regering en haar nucleaire tango
De federale regering zet nu hoopvol in op een nucleaire renaissance. Er ligt een plan om de oude reactoren van Doel en Tihange nog jaren te laten draaien, en tegelijk nieuwe kleinere kerncentrales te bouwen. Dat klinkt als een ambitieus, bijna sciencefiction-achtig plan. Maar het is ook een ingewikkelde dans met Franse energiereuzen die het dossier in handen hebben, en waar succes zeker niet is verzekerd.
Dat de regering zich hiertoe genoodzaakt ziet, toont hoezeer het beleid van haar voorgangster, Van der Straeten, tekortschiet in de praktijk. Haar groene windambities waren nobel, maar vooral naïef en onrealistisch.
Conclusie: Van der Straeten zat er flink naast
Het is tijd om de feiten onder ogen te zien. De ambitieuze windplannen van Tinne Van der Straeten waren een pijnlijke misrekening. In plaats van een gegarandeerde duurzame energiezekerheid voor de toekomst, staan we aan de rand van een energietekort met een stromend duur uur als waarschuwing.
Hernieuwbare energie blijft wellicht essentieel, maar wie denkt dat wind en zon ons probleem snel en volledig gaan oplossen, vergist zich grondig. De realiteit van bureaucratie, technische beperkingen, economische onvoorziene kosten en het grillige weer slaat genadeloos toe.
Als België straks niet in het diepe duikt, zal het dat vooral danken aan een voorzichtigere, meer realistische energiepolitiek – één die ook ruimte laat voor nucleaire opties en niet blind blijft staren op groene ambities zonder stevige fundering.
De hittegolf van juni 2025 was niet alleen een test voor onze airco’s, maar vooral een testcase voor het energiebeleid.
(Foto: PD)
