"We gaan heel aardig zijn. Zij zullen heel aardig zijn en we zullen zien wat er gebeurt."
In het ‘schoon Vlaams’ is er woord voor iemand als Donald Trump: “Zo zot als Leuven Foor.” Oftewel: een onbetrouwbare leugenaar in een narcistisch korset. Voordat Trump zich politiek ‘outte’, zou je weggezet worden als een fantast als je zou beweren, dat een ziek man als Trump president van de Verenigde Staten kon worden. Het is/en blijft onbegrijpelijk dat een figuur als Trump het heeft gehaald. De Democraten gaan hierin niet vrijuit. Oude knar Biden was geen partij voor Donald. Dingeske - hoe heet ze ook alweer - Kamala Harris al evenmin. Ondertussen is Trump niet alleen een gevaar voor de wereldeconomie, maar ook voor de wereldvrede. Al schijnt er nu (al) een kentering op gang te komen. Ach ja, voor zij die vinden dat P-magazine overdrijft over de geestestoestand van Trump, raden we onderstaande video aan.
Er beweegt wat
Na jaren van economische oorlogsretoriek tegenover Peking, lijkt Donald Trump nu een toon aan te slaan die opmerkelijk veel milder klinkt dan wat we van hem gewend zijn. Tijdens een ceremonie in het Witte Huis - waar Paul Atkins werd aangesteld als voorzitter van de Amerikaanse beurswaakhond SEC - verklaarde de voormalige president dat hij “heel aardig” wil zijn in de onderhandelingen met China. Ook de andere kant zou volgens hem bereid zijn om dezelfde houding aan te nemen. “We zullen zien wat er gebeurt,” voegde hij eraan toe, zichtbaar bezig met het voorbereiden van een nieuwe narratief.
Het is een opvallende wending voor een man die zijn presidentschap jarenlang voerde als een economische kruistocht tegen de Chinese exportmachine. Trumps strategie was simpel: zware tarieven, harde woorden en maximalistische eisen. Maar de realiteit van mondiale afhankelijkheid, sputterende beurzen en de dreiging van een economische stagnatie in eigen land, dwingen hem nu blijkbaar tot pragmatisme.
Signalen van versoepeling, maar geen capitulatie
Volgens Trump kunnen de tarieven “snel en substantieel” dalen als er een akkoord komt, al blijft hij vasthouden aan het uitgangspunt dat een volledige afschaffing — een nultarief — niet op tafel ligt. De woorden klinken gematigd, maar ze zijn zorgvuldig gekozen: Trump wil duidelijk de deur openzetten voor een hernieuwde deal, zonder het beeld op te hangen dat hij bakzeil haalt. Zijn boodschap is bedoeld voor twee doelgroepen tegelijk: de markten, die snakken naar stabiliteit, én zijn achterban, die economische spierballenpolitiek nog steeds als een teken van kracht beschouwt. We vrezen dat Trump pas echt gevaarlijk wordt, wanneer hij straks verliest.
Ondertussen blijft de economische realiteit bijzonder hard: op dit moment betaalt China gemiddeld 145 procent invoerrechten op zijn export naar de VS. Peking reageerde met een vergeldingsronde van 125 procent op Amerikaanse producten. Het resultaat is een wederzijds versmachtend tarievensysteem dat vooral de consument en de productiecapaciteit langs beide kanten treft. In plaats van de handelsbalans recht te trekken, heeft deze oorlog vooral de prijzen opgedreven en de geopolitieke spanningen verdiept.
Een politieke correctie, ingegeven door economische druk
De Amerikaanse economie begint intussen de gevolgen te voelen van jarenlange confrontatiepolitiek. De beurs vertoont schueren en barsten, het ondernemersvertrouwen wankelt en de vrees voor structurele vertraging groeit. Dat Trump zijn toon wijzigt, is geen blijk van goodwill, maar een strategische correctie.
Ook andere stemmen binnen zijn entourage wijzen op een mogelijke de-escalatie. Het ministerie van Financiën en de woordvoerder van het Witte Huis lieten dinsdag doorschemeren dat onderhandelingen met Peking opnieuw op de agenda staan. Toch blijft het onduidelijk of er al concrete stappen zijn gezet. Er is nog geen officiële reactie van China, en ook over de voorwaarden van een mogelijk akkoord is niets bekend. Wat wel duidelijk is: de Amerikaanse president probeert zijn imago van harde onderhandelaar te verzoenen met de noden van een geglobaliseerde economie.
Trump probeert zich opnieuw als dealmaker te profileren
Wie Trump al langer volgt, herkent het patroon. Eerst komt de provocatie, dan het conflict, daarna de onderhandelingen en tot slot een poging tot spin: het conflict wordt niet afgebouwd uit zwakte, maar omdat “de andere kant nu eindelijk luistert.” Het is diplomatie met een vleug zelfverheerlijking — een stijl die zich moeilijk laat rijmen met duurzame beleidskeuzes.
De vraag blijft of deze zachtere toon ook effectief zal leiden tot structurele veranderingen. De schade van de voorbije maanden is aanzienlijk, zowel economisch als diplomatiek. De wederzijdse tarieven zijn symbolen geworden van wantrouwen en machtsvertoon, en het zal tijd kosten om dat te herstellen. Maar voor Trump lijkt het belangrijker om opnieuw het etiket “dealmaker” opgekleefd te krijgen — ook al zijn de voorwaarden van de deal nog nergens te bespeuren.
(Foto: Shutterstock)
