Geen slechterik, geen karikatuur — maar een man die het gevecht met zichzelf verloor.
Een afscheid dat onvermijdelijk werd
Walter Michiels is er niet meer. De man die Vlaanderen leerde kennen als Pico uit F.C. De Kampioenen koos voor euthanasie na een korte, genadeloze strijd tegen een hersentumor. Hij werd 62.
Het verdict kwam begin deze maand. Ongeneeslijk. Geen perspectief. Geen uitweg. In overleg met zijn omgeving besliste hij zelf wanneer het genoeg was. Donderdag viel het doek, in het AZ Turnhout.
De piek: even was alles mogelijk
Begin jaren ’90 leek de wereld voor Michiels open te liggen. Als Pico Coppens, de ietwat naïeve maar ontwapenende spits, werd hij razend populair. Samen met Ann Tuts vormde hij een duo dat ook buiten het scherm werkte.
Het succes was groot, maar broos. Want achter de rol zat een man die moeilijk omging met de druk, de verwachtingen en zijn eigen demonen.
De breuk: één moment, alles weg
Het kantelpunt kwam bruusk. Een incident op de set, een weigering om nog mee te draaien, een clash met collega’s. Marijn Devalck zette hem voor een keuze: meedoen of vertrekken.
Michiels vertrok. En kwam nooit meer terug.
Wat volgde, was geen carrière-dip, maar een vrije val.
Van scherm naar straat
De man die ooit huiskamers vulde, verdween uit beeld. Zijn naam dook nog op, maar dan in een andere context: problemen met de politie, periodes van dakloosheid, leven in de marge.
Johny Voners probeerde hem nog te helpen, bleef hem opzoeken, praten, trekken. Maar het haalde weinig uit. De grip was weg.
Wat overbleef, was een man die steeds verder wegzakte, en een systeem dat hem niet kon opvangen.
Psychiatrie en gevangenis: het falen van opvang
De laatste jaren waren hard. Internering, gebrek aan aangepaste zorg, en uiteindelijk cellen in Leuven en Merksplas als eindstation.
Niet omdat hij daar thuishoorde, maar omdat er nergens anders plaats was.
Het is een verhaal dat breder gaat dan één man. Over een psychiatrisch systeem dat tekortschiet, en mensen tussen wal en schip laat vallen.
Geen kwaaie mens, wel een verloren strijd
Wie hem kende, beschreef geen agressieve man, geen onmens. Eerder het tegenovergestelde: een gekwelde ziel, iemand die vocht tegen zichzelf en verloor.
Geen excuus voor alles wat misliep, maar wel een verklaring die nuance vraagt.
Een laatste moment van rust
Toch eindigt het verhaal niet alleen in miserie. In zijn laatste dagen was er nog iets wat lang ontbrak: verbinding.
Volgens zijn familie kon hij op het einde zijn zoon, die hij jarenlang niet had zien opgroeien, nog één keer vasthouden.
Een klein moment van menselijkheid, in een leven dat vaak alle richting kwijt was.
Wat rest er nog te zeggen
Walter Michiels zal voor velen altijd Pico blijven. De spits, de glimlach, de eenvoud.
Maar achter die rol zat een man die het nooit heeft kunnen bolwerken. Niet tegen de roem, niet tegen de druk, en uiteindelijk niet tegen zichzelf.
Geen heldenverhaal. Geen schandaalstuk.
Wel een tragiek die ongemakkelijk dicht bij de realiteit komt.
(Foto: PD)
