Frank Vandenbroucke wil meer laten betalen, CD&V wil minder laten voelen — en ergens daartussen verdwijnt de realiteit van wat zorg écht kost.
Meer betalen voor betere zorg? Dat is het idee
Het remgeld — dat kleine bedrag dat je zelf ophoest bij de dokter — is weer onderhandelingsmateriaal geworden. Minister Frank Vandenbroucke gooit het lakoniek op tafel: als het helpt om te investeren in zorgpersoneel en medicatie, dan mag het omhoog.
Een eerlijke boodschap, zou je denken. Zorg kost geld, en iemand moet het betalen.
Alleen: timing is alles. Net nu gezinnen al kreunen onder inflatie en stijgende facturen, klinkt “een beetje meer betalen” toch als politieke moed… op andermans kosten.
Tegelijk: minder betalen aan de balie
Aan de andere kant van het spectrum staat CD&V, dat het tegenovergestelde verkoopt. De katholieken willen dat iedereen - overal - bij artsen, tandartsen, kinesisten en logopedisten alleen nog het remgeld betaalt. Geen grote facturen meer, geen financiële drempels. Dat klinkt als een sociaal paradijs: zorg zonder schrik. In het regeerakkoord staat dat de derdebetalersregeling uitgebreid wordt, maar ook dat de patiënt voeling moet blijven houden met de reële kostprijs van de zorg. Een compromistekst, want niet alle regeringspartners zitten hierover op dezelfde lijn.
Maar, maar, maar, ook hier geldt: wat je niet ziet, bestaat blijkbaar niet.
De grote verdwijntruc: de echte kost
Het probleem met die zogenaamde derdebetalersregeling — waarbij je enkel het remgeld betaalt en de rest “ergens anders” geregeld wordt — is dat de patiënt zicht verliest op de echte prijs.
En dat is geen detail.
Want zodra niemand nog weet wat een behandeling kost, wordt het systeem:
- minder transparant
- gevoeliger voor misbruik
- en vooral: duurder op lange termijn
Frank Vandenbroucke noemt een algemene verplichting “moeilijk”. Bij N-VA klinkt het nog scherper: je moet niet doen alsof zorg gratis is.
Ondertussen zit de zorgverlener klem
Want terwijl politici over en weer schuiven met principes, zit de zorgverlener met de rekening.
Tandartsen en andere zorgberoepen wijzen erop dat de tarieven die gekoppeld zijn aan de derdebetalersregeling vaak niet kostendekkend zijn. Met andere woorden: hoe meer “toegankelijke” zorg, hoe groter de kans dat iemand anders — lees: de zorgverlener — inlevert.
Een systeem dat sociaal wil zijn voor de patiënt, maar financieel wringt voor wie de zorg levert, houdt zelden lang stand. Kan jij nog volgen?
Ideologische spagaat
Wat hier speelt, is geen technisch debat, maar een ideologische clash:
- Vooruit: zorg versterken? Dan moet er meer geld binnenkomen → remgeld omhoog
- CD&V: zorg toegankelijk maken? Dan moet de patiënt minder voelen → remgeld zichtbaarder omlaag
- N-VA: hou het realistisch → niets is gratis
Drie partijen, drie waarheden. En één patiënt die door de bomen het bos niet meer ziet.
De ongemakkelijke conclusie
De discussie over remgeld gaat eigenlijk nergens over — of beter: ze gaat over alles behalve de kern.
Want de echte vraag blijft onbeantwoord: hoe financieren we duurzame, betaalbare zorg zonder dat iemand structureel verliest?
Tot die vraag beantwoord is, blijft dit het scenario:
de patiënt betaalt soms meer
soms minder
maar begrijpt vooral minder
En dat is misschien nog het grootste probleem van allemaal.
(Foto: Shutterstock/PD)
