De “zaak-Thiam” blijft broeien als een onbeheerd kampvuur.
Het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité (BOIC) buigt zich momenteel over een nieuwe gedragscode voor de Winterspelen — met overleg, transparantie en zelfs een vleugje humor via quizzen. Maar terwijl die papieren moraal voor schaatsers en skiërs vorm krijgt, blijft de kern van het probleem in de atletiek onaangeroerd. Twee weken na de oproep tot bemiddeling in de zaak-Thiam is er nog altijd geen contact geweest met de drievoudige olympisch kampioene.
De olifant in de atletiekzaal
Na de rel over een gedragscode die juridisch op losse schroeven stond, beloofde Belgian Athletics beterschap. Maar veel meer dan discreet overleg is er nog niet geweest. De federatie werkt in de luwte aan een “nieuwe versie”, terwijl de klok tikt richting de deadline van 20 maart, wanneer de atleten richting WK indoor in Polen trekken.
Officieel werd het BOIC gevraagd te bemiddelen. Onofficieel lijkt niemand haast te maken. Er is geen contact geweest met Thiam, geen tastbare vooruitgang, geen structurele verzoening. De reputatie van de federatie, die al wankelde na het vertrek van voorzitter Follens, blijft in de wind hangen.
De brave leerling van het BOIC
Tegelijkertijd stelt het BOIC zichzelf voor als model van goede intenties. Onder leiding van oud-atleet en CEO Cédric Van Branteghem wordt gewerkt aan een gedragscode voor de Winterspelen die “zo goed als afgewerkt” is. Er wordt overlegd met de atletencommissie, er zijn infomomenten, transparante communicatie en zelfs quizzen om de regels beter te laten landen.
De boodschap is duidelijk: het kán dus wel, mits dialoog en respect. Alleen lijkt die mentaliteit niet door te sijpelen naar Belgian Athletics, dat met een vergelijkbare crisis al maanden in het rood staat.
De stilte rond Thiam
Nafi Thiam zelf houdt zich ondertussen op de achtergrond. Sinds haar coach haar uit competitie haalde op het WK in Tokio — een ongezien statement — is het oorverdovend stil gebleven. De conflictlijn is even duidelijk als ongemakkelijk: Thiam weigerde een gedragscode te tekenen die haaks stond op haar persoonlijke sponsorcontracten. Ze wilde transparantie, kreeg dwang.
Dat de BOIC-top geen commentaar geeft, is begrijpelijk maar veelzeggend. Van Branteghem beperkt zich tot algemene principes: communicatie is belangrijk, sociale media mogen mits afspraken, de regels moeten uitgelegd worden. Allemaal waar, maar tegelijk ontwijkend. Het lijkt alsof iedereen praat over gedragscodes, maar niemand het over gedrag wil hebben.
Tussen woorden en werkelijkheid
Het contrast kan amper groter: waar het BOIC zijn beleid opbouwt rond overleg en betrokkenheid, blijft Belgian Athletics steken in improvisatie en wrevel. De bemiddeling waar men zo duchtig naar verwees, is tot op heden fictie.
De deadline voor een nieuwe code nadert, maar de geloofwaardigheid van de federatie is al lang overschreden.
De aanpak van het BOIC mag dan een blauwdruk heten, de atletiekbond blijft voorlopig hangen in potloodschetsen.
Hebben we iets geleerd?
Er wordt gepraat, vergaderd en “ludiek gecommuniceerd”. Maar de kern van de zaak — een eliteatlete die in conflict raakte met haar eigen federatie over elementaire rechten — blijft onopgelost.
De Belgische sportwereld doet wat ze altijd doet in dit soort dossiers: de schande netjes inpakken in overlegstructuren, wachten tot het stof zakt, en hopen dat de medailles straks luider klinken dan de stilte van vandaag.
(Foto: Shutterstock)
