Met zijn scherpe tong, theatrale pleidooien en compromisloze stijl drukte hij decennialang zijn stempel op de Vlaamse strafpleiterij.
De Vlaamse balie verliest een figuur die moeilijk in één vakje te duwen viel. Vic Van Aelst is op 78-jarige leeftijd overleden. Met hem verdwijnt niet alleen een strafpleiter, maar ook een van de laatste echte tribunespelers van de assisenzaal: luid, scherp en zelden onopgemerkt.
Van Aelst bouwde zijn reputatie op in een tijd waarin een advocaat nog geen manager was, maar een performer. In dossiers waar anderen voorzichtig bleven, koos hij frontaal de aanval. Zijn naam raakte bij het grote publiek onlosmakelijk verbonden met de zaak rond Els Clottemans, beter bekend als de “parachutemoord”. Daar profileerde hij zich zoals hij was: zichtbaar, strijdlustig en nooit vies van een beetje theater als dat zijn cliënt kon helpen.
Strafpleiter van de oude stempel
Wie hem ooit aan het werk zag, wist dat het geen klassieke juridische oefening was. Van Aelst pleitte niet alleen, hij speelde. Hij laveerde tussen empathie en confrontatie, tussen charme en provocatie. Voor sommigen was dat meeslepend, voor anderen op het randje van overacting. Maar onverschillig liet hij zelden iemand.
Zijn carrière liep parallel met een evolutie in de advocatuur die hij zelf nooit helemaal omarmde. Waar het vak steeds technischer en gestroomlijnder werd, bleef hij vasthouden aan het idee van de advocaat als persoonlijkheid. Dat leverde hem bewonderaars op, maar ook kritiek.
Meer dan alleen de rechtbank
Naast de rechtszaal zocht Van Aelst geregeld andere podia op. Hij dook op in de politiek, eerst via de Volksunie en later bij de N-VA, waar hij kort actief was op lokaal en Vlaams niveau. Maar partijdiscipline en Van Aelst bleken geen evidente combinatie. Hij paste niet in een strak keurslijf en maakte daar ook weinig geheim van.
Opvallend was ook zijn privéleven. Op een leeftijd waarop velen het rustiger aan doen, werd hij opnieuw vader. Het typeerde hem: niet geneigd om zich te voegen naar verwachtingen, eerder om ze te negeren.
Een verdwijnend type
Met zijn overlijden verdwijnt een generatie strafpleiters die het vak nog benaderde als een combinatie van overtuiging, retoriek en persoonlijk charisma. In een juridische wereld die steeds meer draait rond procedures en efficiëntie, was Van Aelst een anachronisme – en net daarom een opvallende verschijning.
Hij laat een carrière achter die moeilijk te kopiëren valt. Niet omdat ze perfect was, maar omdat ze compromisloos was. En dat is, zeker in de hedendaagse advocatuur, misschien wel het zeldzaamste van allemaal.
(Foto: PD)
