Don Quichot 2.0 op de barricades van de schoonheid.
Tijdens zijn bezoek aan Schotland haalde de Amerikaanse president Donald Trump opnieuw uit naar een oude vijand: de windmolen. “Ze maken ons kapot”, fulmineerde Trump op een persmoment met EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen. Het olijke duo had toen net het Amerikaans-Europese handelsakkoord gesloten. “Windmolens vernietigen de schoonheid van ons landschap. Het is een dure grap die nergens werkt – kijk naar Duitsland.” Ontroerend dat een genadeloze zakenman zo begaan is met de schoonheid van onze planeet, toch?
Meer gas, meer olie, minder wind
Het akkoord zelf bevestigt Trumps prioriteiten: voor 750 miljard dollar zal de Europese Unie Amerikaanse energie afnemen – geen wind, geen zon, geen waterstof, maar gas, olie en nucleaire brandstof. Een deal van fossiele grootorde, die geen enkele tegemoetkoming bevat op het vlak van hernieuwbare energie of klimaatcompensaties. In Trumps woorden: “Wij gaan in de VS geen windmolens bouwen. Punt.”
Historisch anti-windbeleid
Trump is al jaren actief in zijn kruistocht tegen windenergie. Reeds in 2011 begon hij rechtszaken tegen de bouw van windturbines in de buurt van zijn Schotse golfterrein, die volgens hem “het zicht verpesten” en “toerisme schaden”. Hij verloor die juridische strijd, maar de rancune bleef. Als president voerde hij systematisch maatregelen in die wind- en zonne-energie ondermijnden, onder meer door subsidieregelingen terug te schroeven, vergunningen te beperken en fossiele brandstoffen te bevoordelen.
De Musk-paradox
Opvallend blijft dat Trump in de eerste maanden van zijn tweede ambtstermijn toch de deur openzette voor samenwerking met Elon Musk – de man die wereldwijd zowat hét symbool is van elektrificatie, decarbonisatie en visionaire klimaatadaptatie. Musk werd kortstondig opgevoerd als een informele adviseur op het vlak van industrie, AI en innovatie. De zogenoemde bromance tussen beide miljardairs werd breed uitgesmeerd in de media, alsof het partnerschap tussen olie en zon plots mogelijk werd.
Maar met de uitspraken in Schotland lijkt die toenadering definitief van de baan. Trump laat geen ruimte meer voor de interpretatie dat hij zijn koers zou bijsturen richting groene technologie. De president ziet in windenergie geen strategische troef, maar een esthetische bedreiging. En dus is ook Musk – hoe rijk en invloedrijk ook – uiteindelijk gestrand op de harde grens van Trumps politieke instinct: nostalgie naar fossiele grandeur, verpakt als economisch realisme.
Wie gelooft dit nog?
Voor wie met enig gezond verstand kijkt naar de contouren van Trumps beleid, valt het na datum nauwelijks nog te bevatten dat de president überhaupt dacht een gemeenschappelijke lijn te vinden met Elon Musk. De ene bouwt raketten, batterijen en netwerken op zonne-energie. De andere wil de wereld redden door ze te laten draaien op schaliegas en uranium.
De realiteit is dat Trump geen bondgenoot zoekt in technologische vernieuwing, maar in een terugkeer naar de energieparadigma’s van de vorige eeuw. Wat op het eerste gezicht leek op een strategische alliantie, was in feite niets meer dan een geforceerde handdruk tussen twee ego’s met tegengestelde wereldbeelden. Het is dus geen verrassing dat hun paden alweer uiteenlopen – het is een wonder dat ze elkaar ooit kruisten.
(Foto: AI-P-magazine)
