Tweede messengevecht in een week op Astridplein eist vier gewonden.
Antwerpen, stad van diamant en barok heeft er een nieuwe attractie bij: bokswedstrijden in openlucht met messentrekken als main event. Maandagavond werd het Koningin Astridplein — in een vergeten verleden ontworpen als poort naar de grandeur van de stad — het decor van een straatgevecht met epische proporties. Vier mensen eindigden met messteken, zeven werden gearresteerd. Maar wie is hier slachtoffer, en zijn de messentrekkers allochtone topchirurgen of gewoon klein krapuul?
Volgens politiewoordvoerster Kim Bastiaens werd ‘de interventie' omstreeks 19.30 uur ingezet. Wat eerst klonk als "een ordinaire vechtpartij" bleek al snel een heruitgave van Kill Bill: Astridplein Edition. Vier gewonden, allen gestoken. Geen dodelijke slachtoffers, maar de stad ontsnapte op het nippertje aan een dodentol in prime time.
Tussen fastfood en faststeek
Het is de tweede keer op een week tijd dat het Koningin Astridplein herschapen wordt in een openluchtarena waar messen worden getrokken. Vorige woensdag was het al prijs: meer dan tien betrokkenen, stokken, messen, chaos en vier gewonden waarvan één in levensgevaar. Maar – heel ongewoon voor Antwerpen – geen handgranaten. Zijn die misschien allemaal opgekocht door Theo Francken in zijn strijd tegen de Rus?
Maandagavond: hetzelfde script, andere cast.
De vier gewonden werden meteen gearresteerd — want in Antwerpen ben je blijkbaar evengoed dader als je bloedt — samen met drie anderen. De politie probeert nu te ontrafelen of dit over een klassieke afrekening gaat, een territoriumstrijd, of gewoon de nieuwste vorm van amusement.
Van koninklijk plein naar vechtput
Het Koningin Astridplein ligt voor het majestueuze Centraal Station, dat door toeristen nog altijd wordt bejubeld als één van de mooiste ter wereld. Maar een paar meter verder wacht hen geen chocoladewinkel of frietkraam, wel een plein dat steeds meer aanvoelt als het decor van een vergeten banlieuefilm. Het plein zucht onder sociale spanning, drugsproblematiek, economische wanhoop en jongeren die elkaar bekampen alsof ze auditie doen voor de Antwerpse UFC.
De Antwerpse politie werkt intussen met man en macht aan het onderzoek. Er wordt onder andere bekeken of er een verband is tussen de twee recente steekpartijen. Eén theorie is dat het gaat om rivaliserende groepen die elkaar systematisch opzoeken — en vinden. Wat ooit “een conflict” genoemd werd, lijkt intussen eerder een kettingbotsing van frustraties, cultuurbotsingen en puur machtsvertoon.
De stilte van het beleid
En waar is het beleid in dit verhaal? Burgemeester De Wever - correctie: Els Van Doesburg - houdt voorlopig de lippen stijf. Geen tweets, geen quotes, geen foto’s met opgerolde hemdsmouwen en een fronsende blik. Misschien is de situatie net te complex voor een simplistisch kader met “criminelen” aan de ene kant en “deugdzame burgers” aan de andere.
Als je vandaag over het Astridplein wandelt, zie je vooral een plek waar het beleid jarenlang heeft toegekeken hoe armoede, uitzichtloosheid en versplintering zich als onkruid nestelden tussen de tramsporen en fonteinplaveien.
Een plein als barometer
Het Astridplein is geen plein meer. Het is een barometer die meet hoe goed – of slecht – een stad erin slaagt samenlevingsproblemen vroegtijdig aan te pakken. Voor hoe ver we zijn afgegleden van wat ooit een publiek domein was waar mensen samenkwamen, en hoe dicht we nu bij het punt komen waarop we dat domein over laten aan wie het hardste kan slaan, steken of schreeuwen.
Antwerpen verdient beter. En het Koningin Astridplein verdient meer dan een lading blauwe zwaailichten en een paar gele hesjes achteraf. Misschien is het tijd dat niet alleen de gewonden opgelapt worden, maar ook het beleid — en het collectieve geweten van een stad die haar kroon langzaam ziet wegrotten.
(Foto: AI-P-magazine)
