Momenteel lopen er in Brussel 130 veroordeelden rond – drugscriminelen en plegers van intrafamiliaal geweld – die zich officieel aan voorwaarden moeten houden, maar in de praktijk gewoon hun gang gaan.
In een niet zo ver verleden stond de Brusselse zomer in het teken van terrasjes en festivals. Maar sinds begin juli van dit jaar is het ritme van de stad verstoord door kogelregens. Twintig schietpartijen in amper enkele weken tijd, vooral geconcentreerd in Anderlecht en Sint-Jans-Molenbeek, hebben de hoofdstad herleid tot een decor voor territoriumoorlogen. Twee doden, acht gewonden en talloze buurtbewoners die letterlijk dekking zoeken – het is de balans van amper anderhalve maand. Soms gaat het om een drugsafrekening, soms is het puur willekeurig. Zoals die moeder met haar negenjarige kind, die alleen geluk had dat een verdwaalde kogel de voorruit van haar auto raakte en niet haar hoofd.
Politie in de maalstroom
Brussel telt dit jaar al 1.250 opgepakte drugsdealers. Het klinkt indrukwekkend, maar in de praktijk blijft het dweilen met de kraan open. Zodra de politie één dealer oppakt, zet de bende er een nieuwe neer. Het oppakken van een verdachte kost uren aan administratie, uren waarin de straten vrij spel krijgen voor nieuwe verkooppunten. En zelfs wie snel wordt berecht, kan de volgende dag gewoon opnieuw beginnen. Afschrikking? Onbestaande.
De miljoenenbusiness achter het geweld
De inzet van de oorlog is hoog. Eén enkel verkooppunt kan tot 50.000 euro per week opleveren. Dat maakt het geweld onvermijdelijk. Voor een paar duizend euro zijn uitvoerders bereid te doden. De echte bazen zitten in de gevangenis en besturen hun organisatie rustig verder via een 4G-verbinding en een contrabande gsm.
Loopjongens zonder papieren
In Brussel lopen tienduizenden mensen zonder wettig verblijf rond. Velen worden ingezet als goedkope arbeidskrachten van de onderwereld. Ze trekken met de loop van het pistool of het mes naar het front: de straten waar de strijd om de drugsmarkt wordt uitgevochten. Sinds begin dit jaar werden 4.595 van hen opgepakt, maar slechts één op tien belandde in een gesloten centrum. De rest keerde gewoon terug naar de straten.
Gevangenissen op springen
Het gevangenisnet zit verstopt. Gevangenen moeten soms tot in Aarlen worden gebracht omdat Haren en Sint-Gillis uit hun voegen barsten. Rechters sturen criminelen daarom naar huis: vrij onder voorwaarden, maar zonder enige controle. Momenteel lopen er in Brussel 130 veroordeelden rond – onder wie drugscriminelen en plegers van intrafamiliaal geweld – die zich officieel aan voorwaarden moeten houden, maar in de praktijk gewoon hun gang gaan.
Brusselse Far West
De optelsom is verontrustend: een stad waar de kogels je rond de oren vliegen, waar messen en pistolen het verlengstuk zijn van de onderhandelingstafel, en waar justitie en politie enkel nog symptoombestrijding lijken te doen. Brussel is zo niet alleen het kloppend hart van Europa, maar ook het toneel van een nationale metamorfose: van een land van compromissen naar een natie van messentrekkers en pistoolhelden.
(Foto: Shutterstock)
