NAVO toont begrip voor Belgische gewoonte: uitstellen tot het laatste moment.
België krijgt wéér uitstel om iets te doen waar het al twintig jaar niet in slaagt. De NAVO wil boter bij de vis, Premier Bart De Wever en minister van Defensie Theo Francken (beiden N-VA) trekken straks naar Den Haag om te hengelen naar een uitgesteld engagement, een hoop voorwaarden, en vooral veel politiek theater.
3,5 procent of 32 miljard: wapens of ziekenhuizen?
De NAVO heeft z’n oog laten vallen op een nieuwe droomnorm: 3,5 procent van het bbp voor pure defensie en 1,5 procent voor defensiegerelateerde uitgaven. Voor België komt dat in hedendaags eurojargon neer op 32 miljard euro – ofte: zowat het hele federale budget buiten de sociale zekerheid. Geen kwestie van een paar extra camouflagenetten of een nieuwe koffiemachine op het ministerie, maar een gigantisch bedrag in een land dat zijn begroting al jaren met spuug en plakband bijeenhoudt.
In die context wordt het voorgestelde uitstel tot 2035door Bart en Theo als een huzarenstukje verkocht. Wat het eigenlijk is? De NAVO die beseft dat België nooit op tijd opdaagt en daarom gewoon besluit de klok stil te zetten. “We halen de norm, maar pas als onze kinderen met pensioen zijn."
Tien jaar blazen en puffen: Belgisch meesterschap in vertragen
De Wever en Francken hebben achter de schermen naar eigen zeggen “het maximale eruit gehaald”. Geen verplicht groeipad, een deadline die met vijf jaar verlengd wordt, en een geloofwaardig ‘trajectje’ dat nog nauwelijks gefinancierd is. Met andere woorden: België mag voortdoen zoals het bezig was, maar moet het nu wel “serieus menen” tegen 2035. Hoe geloofwaardig dat is, laat zich raden. Zelfs de sprong van 1,3 procent naar 2 procent van het bbp – die zogezegd al beslist is – blijkt nog altijd niet helemaal gefinancierd. België zegt al jaren dat het er “mee bezig is”, maar bewijst vooral dat het de kunst van het uitstellen tot een nationale trots heeft verheven.
En CD&V? Die houdt liever de hand op de knip tot 2029, want electorale logica weegt altijd zwaarder dan raketten. Wat als er toch al oorlog uitbreekt tegen dan? Wacht even, ja wat er oorlog uitbreekt, wat volgens de expert-ijzervreters zeer waarschijnlijk is. Gaat de Rus dan nog even tien jaar wachten?
Spaans vuurwerk en Trumps temperament
Het feestje in Den Haag is nog niet helemaal gegarandeerd. De Spaanse premier Pedro Sánchez dreigt met een veto, want ook Madrid krijgt klamme handen van de 5-procentnorm. En dan is er nog de Amerikaanse joker in de NAVO-stapel: Donald Trump. De man die bij het ontbijt een ander buitenlands beleid voert dan bij het avondeten. Wat hij op de top zal verkondigen? Niemand weet het, behalve misschien de goden van Truth Social.
In de Belgische wandelgangen klinkt ondertussen de bekende echo: “We doen ons werk achter de schermen.” Vrij vertaald: de anderen schreeuwen, wij rekken de tijd. En terwijl de NAVO werkt aan scenario’s voor een Europees continent in crisis, bouwt België rustig verder aan z’n reputatie als de brave leerling die altijd net te laat in de klas komt – maar dan wel met een briefje van de dokter.
Defensiedroom of fabeltje?
Theo Francken werkt intussen aan een investeringsplan van 36 miljard euro, al klinkt dat bedrag voorlopig vooral indrukwekkend op papier. Nieuwe straaljagers, luchtafweer, fregatten, munitie: alles wat stoer klinkt, staat op het lijstje. Alleen: wie betaalt het feestje? En wie gelooft dat het geld er straks ook effectief komt? De deal moet in het kernkabinet besproken worden, maar niemand verwacht dat er al witte rook komt. De soep is heet, de pot is leeg en de meningen zijn verdeeld. Kortom: Belgischer wordt het niet.
Wat rest, is een uitgesteld engagement vol mitsen en maren, ondertekend door politici die zich graag op de borst kloppen maar vooral bedreven zijn in de kunst van het verpakken. De NAVO eist daden, België levert beloftes. En als het straks misloopt? Dan was het volgens De Wever vast de schuld van een Spaanse socialist of een Amerikaanse realityster met nucleaire codes.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
