Imam Gent: “Een aanzienlijk deel van deze jongeren heeft een migratie- én moslimachtergrond. Het verzwijgen ervan is lafheid.”
De jaarwisseling bracht opnieuw onrust, vernieling en geweld in de Antwerpse straten. In totaal werden 101 mensen opgepakt, opvallend veel van hen minderjarig. Het merendeel is intussen alweer vrijgelaten. Juridisch verklaarbaar, procedureel correct misschien, maar maatschappelijk wringt het. Want telkens opnieuw blijft dezelfde vraag hangen: welk signaal geven we hiermee, aan daders én aan de samenleving?
Vrijlaten als standaardreactie
De politie greep in om de orde te herstellen, de administratieve aanhoudingen volgden, processen-verbaal werden opgesteld en boetes aangekondigd. Toch blijft vooral het beeld hangen dat de gevolgen beperkt zijn. Eén nacht in de cel, daarna naar huis. Enkel een 17-jarige die doelgericht een vuurwerkpijl op een agent afvuurde, verschijnt voor de jeugdrechter. Voor de rest overheerst het gevoel van business as usual. Wie orde verstoort tijdens nieuwjaarsnacht, lijkt vooral te moeten rekenen op tijdelijke hinder, geen structurele consequenties.
Een stem van binnenuit
Opvallend dit keer is dat de scherpste kritiek niet van politici of opiniemakers komt, maar uit de moslimgemeenschap zelf. Khalid Benhaddou, hoofdimam van de El Fath moskee in Gent, moslimtheoloog en voorzitter van het Platform Vlaamse Imams (PVI), spaarde zijn woorden niet. Hij benoemde expliciet wat vaak wordt omzeild: een aanzienlijk deel van de betrokken jongeren heeft een migratie- en moslimachtergrond. Dat verzwijgen, stelt hij, is geen nuance maar lafheid. Tegelijk benadrukt hij dat de overgrote meerderheid van mensen met diezelfde achtergrond dit gedrag afkeurt. Net daarom, zo stelt hij, mag zwijgen geen optie zijn.
Diversiteit vraagt grenzen
Benhaddou raakt een ongemakkelijke maar noodzakelijke kern. Diversiteit kan alleen functioneren als ontsporing ook benoemd wordt. Niet om te stigmatiseren, wel om verantwoordelijkheid te eisen. Wie elke analyse afblokt uit angst voor veralgemening, laat uiteindelijk net de luidste en meest destructieve minderheid het beeld bepalen. Dat is geen bescherming van een gemeenschap, maar een verarming ervan.
Het maatschappelijk contract onder druk
De combinatie van geweld, snelle vrijlatingen en een voorzichtig discours voedt het gevoel dat normvervaging structureel wordt gedoogd. Dat ondergraaft niet alleen het gezag van politie en justitie, maar ook het vertrouwen van burgers die zich wel aan de regels houden. Als grensoverschrijdend gedrag voorspelbaar en quasi kosteloos wordt, is verontwaardiging geen overreactie, maar een logisch gevolg.
De vraag die blijft liggen
Hoe lang blijven we dit als maatschappij slikken? Hoe vaak kan eenzelfde scenario zich herhalen vooraleer wordt erkend dat zachte signalen harde gevolgen hebben? De reactie van Benhaddou toont dat het debat niet draait om afkomst, maar om verantwoordelijkheid. En precies dat debat kan niet langer worden uitgesteld. Want wie blijft wegkijken, kiest uiteindelijk ook een kant.
(Foto: Facebook)
