En het einde lijkt verder dan ooit...
Het bloedvergieten in Oekraïne blijft aan een onmenselijk tempo doorgaan. Volgens een nieuw rapport van het Amerikaanse Center for Strategic and International Studies (CSIS) zijn intussen maar liefst 1,4 miljoen soldaten aan beide zijden van het front gewond geraakt of gestorven sinds het begin van de oorlog. Het cijfer leest als een statistiek uit de donkerste hoofdstukken van de twintigste eeuw, maar dit is 2025 – en de slachtpartijen gaan gewoon door.
Moskou offert er duizenden, Kiev bloedt langzaam leeg
De Russische Federatie draagt veruit de zwaarste tol. Naar schatting 950.000 Russische militairen zijn sinds februari 2022 uitgeschakeld – dood of gewond. CSIS verwacht dat deze zomer de symbolische en hallucinante kaap van één miljoen bereikt zal worden. De denktank gaat uit van 200.000 tot 250.000 gesneuvelden aan Russische zijde. In het rapport staat dat de verliezen niet alleen toenemen, maar ook in versneld tempo: de oorlog draait al maanden op maximumcapaciteit.
Wie sterft er aan Russische kant?
Vooral arme rekruten, vaak uit achtergestelde regio’s in Siberië en het Verre Oosten. Een significant aandeel van de frontsoldaten blijkt afkomstig uit het gevangeniswezen – een stilzwijgende tactiek van het Kremlin om de maatschappelijke impact van het dodental zoveel mogelijk te beperken. Geen moeders van Moskou of Sint-Petersburg die protesteren aan het Kremlin, maar stille graven in vergeten dorpen.
Oekraïne verliest ook, maar minder zichtbaar
Ook Oekraïne betaalt een zware prijs, al zijn de cijfers daar schaarser en minder transparant. CSIS schat dat tussen de 60.000 en 100.000 Oekraïense militairen zijn omgekomen. Het totaal aantal militaire slachtoffers – doden en gewonden samen – ligt er rond de 400.000. Officiële cijfers worden door Kiev angstvallig geheim gehouden, want dit is een oorlog waarin informatie minstens zo waardevol is als artilleriegranaten.
Geen vrede in zicht, enkel ‘ultimatums’
Intussen blijven vredesonderhandelingen op een diplomatiek dood spoor steken. De Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken, Andri Sybiha, noemde de recentste voorstellen van Moskou ronduit onrealistisch en kwalificeerde ze als “ultimatums in plaats van echte vredesvoorstellen”.
Tijdens de gesprekken in Istanboel liet Rusland twee ‘opties’ op tafel leggen. De eerste optie: Oekraïne trekt zich terug uit vier deels bezette regio’s – Donetsk, Loehansk, Zaporizja en Cherson – én erkent de Krim officieel als Russisch grondgebied. Een eis die in Oekraïne – zowel politiek als bij de bevolking – op weinig meer dan bittere woede onthaald wordt.
De tweede ‘optie’ vergt dat Oekraïne zich neutraal verklaart en afziet van eender welke NAVO-ambitie. Een terugkeer naar het oude statuut van bufferstaat, zonder defensieve garanties. In Kiev noemt men het niet voor niets “capitulatie in kostuum en stropdas”.
Een oorlog die zichzelf voedt
Ondertussen raast de oorlog voort als een moordmachine die zichzelf blijft voeden. Nieuwe mobilisaties zijn aan de orde van de dag – aan beide kanten. Technologie en drones hebben het karakter van het conflict veranderd, maar niet zijn essentie: het blijft een klassieke uitputtingsoorlog, met loopgraven, artillerie, en een onvoorstelbaar mensenverlies. Hoog tijd dat we nog wat F-35's bestellen, niet?
(Foto: AI-Grok)
