Maar wat als dit Boom was?
“Politie doet verkeerscontrole na Reggae Geel: meer dan helft van gecontroleerde bestuurders onder invloed van drugs”, bloklettert ‘VRT NWS’. Dat klinkt alsof alle festivalgangers zijn gecontroleerd, maar in werkelijkheid ging het om een gerichte verkeersactie van de lokale politiezone Geel-Laakdal-Meerhout, waarbij slechts 103 bestuurders getest werden. 52 onder hen bleken positief op drugs – een percentage dat inderdaad niet alleen opvallend, maar ronduit verontrustend is. Daarbovenop werden nog eens elf bestuurders betrapt op overmatig alcoholgebruik.
De onmiddellijke gevolgen waren duidelijk: 52 rijbewijzen ingetrokken voor vijftien dagen, met de kans op zwaardere sancties na een mogelijke verschijning voor de politierechter. De politie noteerde bovendien ook inbreuken op het gebruik van voorlopige rijbewijzen, technische eisen van voertuigen en gsm-gebruik achter het stuur. De controle was allesomvattend en meedogenloos.
Toch blijven we achter met een ongemakkelijke vraag: wat als diezelfde controle in Boom werd uitgevoerd? Wat zou het resultaat zijn, mocht een gelijkaardige controleactie plaatsvinden op de uitvalswegen van Boom, na afloop van Tomorrowland? Zouden de resultaten gelijkaardig zijn? Hoger? Lager? En vooral: zouden we er even openlijk over communiceren?
Reggae Geel is een festival met een uitgesproken eigen profiel – cultureel, geëngageerd, en met een overwegend alternatief publiek. Tomorrowland, daarentegen, is een internationaal geöliede machine die een kosmopolitisch, eerder commercieel publiek aantrekt – het soort mensen dat met een VIP-polsbandje in een heli aankomt of zich laat afzetten met een Uber Black. Reggae Geel moet hebben van lokale goodwill en een trouw nichepubliek, Tomorrowland daarentegen kan rekenen op wereldwijde pers, politieke rugdekking en tonnen sponsorbudget.
Is er een verschil in meetlat, of enkel in doelgroep?
De cijfers in Geel zijn hard. Maar minstens even hard is de vaststelling dat zulke controles zelden of nooit plaatsvinden aan de poorten van het ‘Morgenland’. Een festival dat evenzeer – of wellicht nog meer – aanleiding geeft tot overmatig gebruik van partydrugs, designerdrugs en alle mogelijke derivaten die via de ‘aftermarket’ hun weg vinden naar festivalcampings en backstagezones.
Ligt dat aan de vlotte PR-machine rond Tomorrowland? Aan de economische belangen voor de regio? Of is het simpelweg makkelijker om een alternatief reggae-publiek aan te pakken dan een welvarend partyvolk uit binnen- en buitenland?
Het verschil tussen gedogen en controleren
Wat in Geel is gebeurd, is een voorbeeld van hoe het wél kan: gericht controleren, cijfers vrijgeven, transparantie bieden. Maar zolang dat niet ook op gelijke schaal gebeurt bij festivals als Tomorrowland, blijft het verschil schrijnend. En wordt de perceptie versterkt dat controle ook een kwestie van klasse, stijl en politieke rekbaarheid is.
De vraag blijft: hoeveel positieve drugstests zouden we noteren in Boom, mocht de politie daar even secuur te werk gaan? Misschien is het tijd om dat uit te zoeken – of is het feest daar te lucratief om dat risico te nemen?
(Foto: Shutterstock)
