Je kent dat wel: je wandelt rustig door Antwerpen en plots krijg je gratis entertainment waar zelfs Netflix nog een pilootaflevering voor zou bestellen. Alleenā¦ dit keer stond er geen cameraploeg, alleen een telefoonfilmer.
Op beelden die rondgaan zie je hoe meerdere agenten proberen een man in een rood shirt tot rust te brengen. āProberenā is hier wel het sleutelwoord. Want waar je verwacht dat zoān situatie binnen de minuut onder controle is, krijg je hier eerder het gevoel dat iedereen even aan het improviseren is.
De man zelf? Die lijkt er vooral een gezellige babbel van te willen maken. In een sappig Antwerps gaat hij vrolijk in discussie met alles wat blauw draagt.
En dan komt het moment waarop je als kijker toch even denkt: āoeiā¦ā Wanneer omstaanders zich beginnen moeien. Niet om te filmen of aan te moedigen, maar gewoon om de boel te kalmeren. Burgers die proberen te sussen terwijl de politie er wat rond staat: dat is niet meteen het soort machtsvertoon waar je spontaan rustiger van wordt.
Laat duidelijk zijn: politiewerk is geen makkelijke job. Iedereen kan stoer doen van achter zijn scherm, maar zoān situaties kunnen snel ontsporen. Alleen verwacht je dan net dat er iemand de regie pakt. Dat er duidelijkheid is. Dat hetā¦ vooruitgaat. Hier leek het eerder alsof niemand echt wist wie de hoofdrol had.
Maar aan de andere kant is het voor de politie tegenwoordig natuurlijk ook niet gemakkelijk. EĆ©n verkeerde blik, beweging of woord en ze kunnen het zĆ©lf gaan uitleggen omdat ze zogezegd racistisch of zo waren tijdens een interventieā¦
