Een man van 86 die twee pleegkinderen met autisme én zijn eigen dochter jarenlang misbruikte, stond vandaag voor de Antwerpse rechter. Zijn antwoorden lieten iedereen in de rechtszaal verbijsterd achter. "Ze vonden het nog leuk. Ze hebben er toch nooit iets van gezegd."
Het was een onwerkelijk tafereel in de Antwerpse rechtszaal toen P.H. (86), lijdend aan artrose en diabetes en kamperend met cataract en een tumor, naar voren strompelde en plaatsnam in de beklaagdenbank. De rechter wachtte hem al op. "Wel, meneer. U heeft er nogal een parcours op zitten, niet? We hebben in deze zaal al één en ander gezien, maar u hebt op een van de meest ernstige manieren misbruik gemaakt van heel kwetsbare mensen die onder uw hoede werden geplaatst. Beseft u de ernst daarvan?" P.H. mompelde onverstaanbaar.
Decennia van misbruik kwamen aan het licht in 2024
De feiten kwamen aan het licht in september 2024, toen een 43-jarige man aangifte deed bij de politie tegen zijn vroegere pleegvader. "Pas toen deed hij aangifte van een periode van misbruik die begon toen hij 12 was, in 1995", aldus advocaat Mathias De Daele. "In augustus bezocht hij zijn pleegvader nog een laatste keer en gebeurden er opnieuw feiten, toen H. 84 was." De man zit op het autismestoornisspectrum en had, buiten zijn pleegouders, niemand anders in zijn leven.
Zijn pleegzus had hetzelfde lot ondergaan — bij haar was er naast betasting ook sprake van penetratie. En zelfs H.'s eigen dochter ontsnapte niet. Bij de politie ontkende hij aanvankelijk alles, maar bij de onderzoeksrechter legde hij bekentenissen af. Toch weigerde hij schuldinzicht te tonen. Zijn slachtoffers wilden "gewoon aandacht", beweerde hij. Ze hadden het "toch leuk gevonden".
De confrontatie met de rechter
Advocaat De Daele liet zich niet onbetuigd. "Die absoluut emotieloze, onverschillige houding van hem tegenover zijn slachtoffers terwijl hij hen decennialang misbruikt heeft, dat is ongezien. De enige reden dat deze man als tachtiger voor uw zetel staat en niet als veertiger is, omdat zijn slachtoffers kwetsbaar waren en zich niet konden of durfden verdedigen."
Het Openbaar Ministerie vorderde 8 jaar cel tegen P.H., aangevuld met een terbeschikkingstelling van 5 jaar na vrijkomst. De verdediging pleitte voor therapie: "Bedenk wel wie voor uw zetel zit. Een oude man met een waslijst aan gezondheidsproblemen. Als we hem in de gevangenis stoppen, gaat het niet lang duren."
Na de pleidooien sloeg de voorzitster toe met een directe vraag: "Bent u een monster, meneer?" P.H. antwoordde twijfelachtig: "Ik hoop van niet, mevrouw." Ze confronteerde hem ook met zijn dochter, met wie hij al jaren geen contact meer heeft. Hij dacht dat dat kwansuis was omdat hij haar op haar 16de niet had laten uitgaan. "U denkt dat uw dochter u al die jaren niet heeft willen zien omdat ze niet mocht uitgaan van u? Weet u wel wat ze verklaard heeft aan de politie? U hebt geluk dat de feiten verjaard zijn en we u daar niet ook voor kunnen vervolgen."
P.H. sloot af met een korte verontschuldiging: "Sorry, sorry dat ik dat heb gedaan!" De voorzitster was nuchter: "Ja, sorry is soms te gemakkelijk, meneer." De rechtbank in Antwerpen heeft vandaag het vonnis geveld.
