10 procent extra op bijna alles wat Europees ruikt.
Brussel zucht, Trump heft en de douane rekent mee: Europa slikt nieuwe Amerikaanse invoertarieven met frisse tegenzin – tenzij er uitzonderingen voor wijn, pillen en vliegtuigen komen.
De klok tikt richting 9 juli en in Brussel stijgt de geopolitieke temperatuur. Want terwijl heel de Europese diplomatieke machine zich uitrekt en strekt om een nieuwe Trump-taks van 10 procent te verteren, lekt via Bloomberg het nieuws dat de EU zélf al bereid lijkt om haar hoofd op het Amerikaanse schavot te leggen – zolang er hier en daar een verbandje mag over de wonden.
Volgens het financiële persbureau is de Europese Unie bereid in te stemmen met een universeel invoertarief van 10 procent op een breed scala aan Europese goederen die de Atlantische oceaan oversteken. Niet omdat ze daar plots warm van worden in Berlaymont, maar omdat ze liever 10 procent slikken dan 50 procent moeten doorslikken. Dat laatste is precies het soort economische Guillotine waarmee Donald Trump de voorbije weken nog zwaaide.
Gevraagd: uitzondering voor wijn, pillen en chips (de elektronische soort)
Helemaal met open armen ontvangen doet Brussel het voorstel niet. Onderhandelingsbronnen geven aan dat Europa aan de onderhandelingstafel komt met een lijstje uitzonderingen. Zo zouden farmaceutische producten – goed gedaan Ursuka– buiten schot moeten blijven, net als alcoholische dranken. Ook halfgeleiders en commerciële vliegtuigen staan op het lijstje van ‘heilige exportkoeien’ die de douanepoorten van de VS belastingvrij moeten kunnen passeren.
Dat laatste is geen detail. Airbus – de Europese trots in vleugels en turbo’s – kijkt al maanden zenuwachtig naar het protectionistische vliegverkeer uit Washington. En dat terwijl Amerikaanse luchtvaartbedrijven zélf leunen op Europese technologie. Een tik terug van Trump zou dus ook de cockpit raken van zijn eigen industrie.
Een goede deal – voor Washington
Off the record klinkt het bij diplomaten dat een akkoord “licht in het voordeel van de Amerikanen” zou zijn, maar “politiek nog net verteerbaar” voor Brussel. Vrij vertaald: Europa haalt bakzeil, maar doet alsof het strategisch dobberen is. De andere opties zijn immers pijnlijker. De deadline van 9 juli nadert, en bij het uitblijven van een akkoord dreigt Trump zijn tarieven weer op te krikken tot 50 procent. Op staal en aluminium deed hij dat al. Auto’s en onderdelen volgen, als je zijn entourage mag geloven – en wie dat ooit durfde negeren, kreeg al vaker klappen op de handelsbalans.
Europeanen houden dus nog een Plan B, C én vergeldingspakket achter de hand. Maar liever dan een economische oorlog te ontketenen, lijken ze te hopen op iets wat op een diplomatisch compromis lijkt. Zelfs al is dat een compromis dat vooral goed ruikt in het Witte Huis.
‘Liberation Day’ of ‘Protection Day’?
Het hele debacle begon begin april, toen Trump zijn nationale feestdag invoerde: Liberation Day. Niet om een oorlog te herdenken, maar om er eentje te starten – tegen iedereen die volgens hem ‘de VS bestelen met handelsvoordelen’. Sindsdien zwaait hij met invoertarieven als een circusclown. Enkel het Verenigd Koninkrijk kon hem al sussen met een bilateraal snoepje. De EU – met haar 27 stemmen en evenveel belangen – bijt al maanden haar tanden stuk op het onderhandelingsmonster.
Zelfs de Amerikaanse onderhandelingsteams klagen over het trage tempo en de complexiteit van de Europese machine. Trump - bekend voor zijn gebrek aan geduld en (kuch) liefde voor diplomatie, besloot vorige maand dan maar om de EU meteen een ‘boetetaks’ van 50 procent op te leggen. Een telefoontje van Ursula von der Leyen later werd die in allerijl teruggeschroefd naar 10 procent, maar het dreigement blijft op tafel liggen. Zou ons Ursula het niet nog een keer op een onderonsje kunnen regelen?
Vrienden met voorwaarden
Wat er nu op tafel ligt, is een deal in de stijl van Trump: hard, eenzijdig en vergezeld van dreigende tweets. Voor Europa is het slikken of stikken. Of beter: slikken, maar onderhandelen over de bijsluiter.
En terwijl Europese exporteurs zenuwachtig hun spreadsheets herbekijken, staat Trump alweer klaar om deze deal te verkopen als zijn ‘America First’ . Of hoe het grootste handelsblok ter wereld zich laat ringeloren door een man die parfums verkoopt met z’n gezicht op.
Met deze deal ruikt het in Brussel niet naar overwinning, maar naar een economische deodorant voor het camoufleren van diplomatiek zweet.
(Foto: 00467747 / The White House via BestImage/Bestimage/Photo News)
