David Van Reybrouck: “Ik kan het niet meer aanzien.”
Gaza brandt. Letterlijk en figuurlijk. Wat ooit een dichtbevolkt stukje hoop was, is herleid tot een stoffige, kapotgeschoten nachtmerrie waar de dood sneller komt dan de hulp. Tienduizenden doden, honderdduizenden gewonden, miljoenen op de vlucht.De teller is op hol geslagen.
Ziekenhuizen liggen in puin, kinderen worden onder het stof vandaan gehaald terwijl niemand nog weet wat erger is: de bom die je hoort, of de stilte die erop volgt. Er is geen water, geen stroom, geen veiligheid. Enkel honger, angst en onnoemelijk veel rouw.
Woorden schieten tekort, zeggen sommigen. Maar als zelfs de taal verstijft van de gruwel, rest er enkel nog poëzie – of wat daar nog van overblijft tussen de ruïnes. Auteur en denker David Van Reybrouck probeerde het menselijk leed te vangen in verzen. Want soms is stilte erger dan een schreeuw.
Aan deze mooie, gruwelijke woorden hebben wij niets toe te voegen.
MELKTANDEN
Ik kan het niet meer aanzien. De grijze lichamen. De rode vlekken.
De gebouwen die ooit scholen waren en nu nog slechts plekken
Waar het puin opklautert tegen het puin.
Ik kan het niet meer aanzien. De zwarte handen die verkrampten
In een godvergeten gebaar. De kapotte ogen. De kapotte mond.
Het witte kinderhaar.
Ik kan het niet meer aanzien hoe een land dat zo goed weet
Wat lijden is, de donkerste nacht heeft overleefd,
nu zelf zoveel vergeten is.
Ik kan het niet meer aanzien hoe elke poging tot gesprek
Vastloopt in hetzelfde getrek van wel en niet en wel en niet
Terwijl een volk wordt uitgemoord.
Ik kan het niet meer aanzien hoe de waarden waarmee wij zwaaien
Geen woorden worden, geen akkoorden breken, geen verboden geven
Maar hoe wij blijven draaien rond onze oude spijt en angst voor nieuw verwijt.
Ik kan het niet meer aanzien hoe wij melktanden uit monden slaan
Vingerkootjes maaien hoe we kinderbuikjes openscheuren en daar
Dorst en honger zaaien.
Ik kan het niet meer aanzien hoe wij zo van schuld doordrongen
Zo verwrongen kijken naar het werk van mensenhanden
En naar de bergen lijken.
Ik ween om kandelaren die eeuwen angstig gloorden
Ik ween om hoefijzerbogen die geen gebed meer zullen horen
Ik ween om het geprevel van veel te vele lippen.
Ik kan het niet meer aanzien. De stoffige lijven. Het donkerrode
Kaakgewricht - maar ergens op een heuvelkam staat een geitje
Met een lam, dat mekkert, mekkert naar het ochtendlicht.
David Van Reybrouck - 18 mei 2025
(Foto: Christophe Licoppe/Photo News)
