Protest genegeerd, adviezen weggewuifd: mobiliteitsbeleid evolueert naar ‘wij beslissen, u ondergaat’.
Het begint stilaan een patroon te worden. Inspraak? Vergeet het maar. Overleg? Voor de vorm.
Wat we vandaag zien in het mobiliteitsbeleid, lijkt verdacht veel op een politieke stijl waarin beslissingen al genomen zijn vóór het gesprek begint. Een soort bestuurlijk “ik beslis, de rest volgt”. Protest? Noted. En vervolgens genegeerd.
Noem het wat je wil — daadkracht, efficiëntie — maar het schuurt. Want als iedereen aan tafel zit en niemand wordt gehoord, dan is het geen overleg meer. Dan is het theater.
Besparing ondanks unanieme kritiek
Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder zet haar besparingsplan bij De Lijn gewoon door. Dat betekent: 35,5 miljoen euro minder, invoering vanaf 1 juli. En dat ondanks verzet van zowat alle betrokken partijen.Reizigersverenigingen, vakbonden, lokale besturen en vervoerregioraden: allemaal spraken ze zich uit tegen de plannen. De reactie van de minister? Begrip — maar geen aanpassing.
Beslissingen al genomen vóór overleg
Opvallend is dat contracten met private vervoerspartners al werdenb aangepast vóór alle adviezen binnen waren. Met andere woorden: de beslissing lag al vast terwijl het overleg nog liep. Dat voedt de kritiek dat de vervoerregio’s gereduceerd worden tot figuranten. Officieel partners, in de praktijk toeschouwers.
“Optimalisatie” als eufemisme
De Ridder noemt het een noodzakelijke “optimalisatie-oefening”. Wauw, daar is ongetwijfeld lang over nagedacht. Maar laat ons een poes een poes noemen, in realiteit gaat het om besparen. Minder aanbod, minder middelen, minder ruimte. “Het is een besparing en ik verwacht daarvoor geen applaus,” stelt de minister.
Beloftes zonder garantie
Om de kritiek te temperen wijst de minister op een toekomstig uitbreidingsbeleid: er zouden extra middelen komen vanaf 2027, die zouden oplopenetot meer investeringen tegen 2029. Let vooral op de voorwaardelijks wijs, want garanties zijn er niet meer. Sterker nog de volgende uitspraaak doen het ergste vermoeden: “Men moet mij daar niet op vastpinnen.” De bedragen zijn een intentie, geen zekerheid.
Politieke en maatschappelijke weerstand
De kritiek komt niet alleen van de oppositie. Ook binnen de meerderheid groeit het ongemak. Het verwijt is dat het decreet dat de vervoerregio’s inspraak geeft, wordt uitgehold. De conclusie van sommige parlementsleden is dan ook scherp: de vervoerregio’s spelen mee in een script waarin de afloop al vastligt.
Dus?
De besparing bij De Lijn is één zaak, maar de manier waarop ze wordt doorgeduwd, is minstens even relevant.
Als overleg geen impact meer heeft, en adviezen geen verschil maken, dan blijft één vraag hangen: waar eindigt beleid en waar begint gewoon beslissen zonder luisteren?
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
