Moord in toga: vroegere cliënt blijkt dodelijke wrok te koesteren tegen zijn advocate.
In het dossier dat bijna anderhalf jaar lang de speurders tot wanhoop dreef, is er eindelijk gerechtigheid in zicht. Ironie alom: de man die advocate Claudia Van Der Stichelen in oktober 2023 van het leven beroofde, blijkt haar ooit zelf als raadsman onder de arm genomen te hebben. Willy D.M. - 71 lentes droog en al even schraal in emotioneel contact - heeft zichzelf via een onverbiddelijke DNA-match finaal op het strafbankje geplaatst. Alleen wil de man zelf niet geweten hebben. Hij blijft ontkennen wat niet meer te ontkennen valt.
De bizarre moordzaak, die zich afspeelde in het rustige Sint-Lievens-Houtem, leest als een psychologische thriller die niemand had willen schrijven. Claudia Van Der Stichelen, advocate én plaatsvervangend vrederechter, werd koelbloedig neergeknald op haar eigen oprit. Haar zoon Viktor liep drie kogels op toen hij uit de trapzaal stormde, maar overleefde.
Toen, na maandenlang speuren, gisteren eindelijk de DNA-resultaten van hoofdverdachte Willy D.M. binnenrolden, schoot er in het speurdersteam iets los wat op euforie leek. Zijn genetische code matcht met het spoor dat al die tijd als stille getuige lag te wachten in een hoekje van de crime scene.
De man achter de rolluiken
Willy D.M. - volgens de buurt een “vriendelijke maar afstandelijke man” -leefde jarenlang als kluizenaar in een huis met permanent neergelaten rolluiken. Wat hij vroeger professioneel uitspookte, weet niemand. Maar hij zou volgens de buren regelmatig “vuil opstoken” in zijn tuin – een metafoor die vandaag verdacht goed past bij wat hij anderhalf jaar geleden figuurlijk deed met zijn verleden.
Het parket bevestigt nu wat al een tijd gefluisterd werd: het was niet zomaar een onbekende die Claudia van het leven beroofde. Dader en slachtoffer kenden elkaar. Meer nog: Claudia was ooit zijn advocate. In welke zaak? Dat is nog voer voor verder onderzoek. Maar dat er oud zeer zat tussen beiden, lijkt wel zeker.
De twist begint mogelijk bij een voogdijschap. Willy D.M. kreeg begin jaren 2000 het beheer over zijn demente moeder toevertrouwd. Was het Claudia die dat voogdijschap begeleidde of later zelfs beëindigde? Was het uit professionele frustratie dat Willy jaren later met een wapen en een wrok voor haar deur stond? Het blijft voorlopig giswerk. Maar het parket bevestigt: “Ze was ooit zijn advocate.” En dat is meer dan symbolisch.
De wandelaar met moordplan
De verdachte woont slechts enkele kilometers van het slachtoffer wonend, en wandelde vaak rond in haar buurt. De man kent er elk paadje – en mogelijk dus ook elke vluchtweg. Hij werd opgemerkt via ANPR-analyse van voertuigen in de buurt rond de moorddatum en dook op in het vizier van speurders na een uitgebreid buurtonderzoek. De man die de trekker overhaalde, droeg een overall en laarzen. Willy D.M. werd wel vaker in boerenkiel gespot, maar nooit in een moordkostuum. Een detail, al maakt dat op een DNA-match weinig indruk.
Dat Willy D.M. tijdens zijn verhoor nog steeds de vermoorde onschuld speelt, stoort niet alleen de speurders. Het parket blijft kalm, maar resoluut: de feiten zijn duidelijk. De onderzoeksrechter twijfelde dan ook geen seconde: hij liet de man aanhouden voor moord én poging tot moord. Vrijdag beslist de raadkamer over zijn verdere voorlopige hechtenis.
Het zwijgen van de verdediging
Advocate Sofie Provenier, die de belangen van Willy D.M. verdedigt, blijft opvallend stil. “Uit sereniteit voor de nabestaanden,” luidt het. Sereniteit die de dader zelf in 2023 aan diggelen schoot, letterlijk dan.
De weduwnaar van Claudia, Eric Flamée, zelf ook advocaat, reageerde geëmotioneerd. “We hebben gehuild. Viktor en ik. Maar het voelt eindelijk alsof er iets rechtgezet wordt. Het DNA spreekt boekdelen. Al blijven we voorzichtig. De wonden zijn nog vers.” Op de dag van de moord was Flamée zelf gaan fietsen, onwetend over het bloedbad dat zich ondertussen voltrok aan zijn voordeur.
Vonnis volgt, maar littekens blijven
Wat begon als een gruwelijke en onbegrijpelijke moord, krijgt nu contouren van motief, herkenning en tragiek. Maar het blijft een verhaal van een man die zijn grieven niet uitsprak, maar wel afvuurde. Van een slachtoffer dat haar beroep uitoefende met overtuiging – en daar mogelijk de hoogste prijs voor betaalde.
De ware toedracht, het waarom, en vooral het ‘hoe ver kan rancune gaan’ zal nu door het gerecht verder worden ontrafeld. Maar dat de moordenaar eindelijk een gezicht heeft – en het nog een bekend gezicht blijkt ook – is op zich al een bitterzoete conclusie.
(Foto: PD)
