Daar gaan we weer. Opnieuw fraude. Opnieuw veroordeling. Opnieuw een verpleegster die het systeem leegmelkt alsof het een persoonlijke spaarrekening is. En opnieuw blurren sommige redacties haar snoet en schrijven ze niet haar volledige naam. Voor de derde keer veroordeeld, maar blijkbaar nog steeds te gevoelig om voluit te benoemen.
De feiten zijn nochtans niet min. Tussen 2018 en 2020 diende Mina Asabbane massaal valse documenten in voor thuisverpleging die nooit plaatsvond of niet aan de wettelijke voorwaarden voldeed. Resultaat: het RIZIV betaalde haar tienduizenden euro’s te veel uit. Alleen al in 2019 factureerde ze 13.799 prestaties, goed voor 211.000 euro aan terugbetalingen. Dat is geen slordigheid, dat is een businessmodel.
Toen controleurs bij negen patiënten gingen aankloppen, bleek het prijs. “Helpen bij het wassen”, stond er op papier. “Ze is hier nooit geweest”, zeiden de bejaarden en hun familie. Toch knap, zulke zorg op afstand.
Alsof dat allemaal nog niet straf genoeg was, bleek Asabbane geen groentje. Ze zat eerder al vier jaar in de cel voor oplichting van datzelfde RIZIV én voor het frauduleus faillissement van haar vennootschap. Ze kreeg toen ook een verbod om tien jaar lang een bedrijf op te richten. Na het uitzitten van die straf verhuisde ze haar activiteiten gewoon van Limburg naar de regio Turnhout. Nieuwe regio, zelfde trucjes.
In beroep verdedigde Mina Asabbane zichzelf. Letterlijk. Naast thuisverpleegster is ze ook studente rechten, en dus vond ze dat ze perfect geplaatst was om de rechtbank uit te leggen waarom alles eigenlijk fout liep. Het onderzoek zou procedureel rammelen, ze kon zich niet verdedigen zonder haar beroepsgeheim te schenden en, altijd een klassieker: de rechters waren volgens haar “niet medisch geschoold genoeg” om te oordelen. Het hof had weinig geduld met dat betoog en veegde alles van tafel.
Het verdict: 9 maanden effectieve celstraf, een boete van 4.800 euro en verbeurdverklaring van ruim 31.000 euro. Het hof was duidelijk: dit soort fraude ondermijnt de sociale zekerheid en schaadt de hele samenleving. Dat klinkt streng, maar het blijft opvallend hoe vaak datzelfde systeem zich laat ringeloren door dezelfde mensen. En daarbij: negen maanden is in ons land vooralsnog niet effectief gaan brommen en die verbeurdverklaring is ook maar een peulschil, tegenover het bedrag dat ze achterover drukte.
En het verhaal is nog niet voorbij. Er loopt intussen alweer een nieuw onderzoek. Dit keer zou Mina Asabbane thuisverpleegkundige prestaties geleverd hebben via een zorgfirma die… haar zoon oprichtte. Die firma factureerde aan het RIZIV, terwijl zijzelf tegelijk een invaliditeitsuitkering ontving. Creatieve boekhouding lijkt in de familie te zitten.
Wat vooral blijft wringen, is de selectieve verontwaardiging. Bij andere sjoemelverpleegsters, vooral als ze een “verkeerde” politieke kleur hebben, wordt de volledige naam zonder schroom gepubliceerd, inclusief foto. Pardon, op HLN een heel foto-album. Hier krijgen we opnieuw initialen, een geblurd gezicht en een voorzichtige toon. Drie veroordelingen, tonnen gemeenschapsgeld en een strafblad waar je een brochure van kan maken, maar toch nog altijd journalistieke handschoenen...
