Er zijn van die HLN-artikels waarbij je tijdens het lezen denkt: zijn we nu echt collectief paniek aan het zaaien over spaghetti? Het begon nochtans vrij onschuldig. Albert Heijn verkoopt deze week tien pakken pasta voor 4,99 euro. Een promo waarbij de gemiddelde Belg spontaan denkt: “Amai schoon, dan eten we vandaag, morgen en overmorgen spaghetti.” Maar nog voor je goed en wel “al dente” kunt zeggen, zitten we volgens retailexperts plots bij het uithollen van de Belgische economie, bedreigde merken, dalende kwaliteit en zelfs de volksgezondheid.
Dat escaleerde snel. Retailexpert Pierre-Alexandre Billiet legt uit in Vlaanderens grootste krant dat zulke acties de Belgische merken zoals Soubry dreigen te ‘degraderen’. Nog volgens de man zouden producenten uiteindelijk de kwaliteit van hun voeding laten ‘dalen’ om nog mee te kunnen in de prijzenoorlog. En ergens heeft hij natuurlijk wel een punt. Supermarkten voeren al jaren een meedogenloze strijd om klanten binnen te halen met steeds extremere promoties, en producenten moeten daar vaak in mee.
Alleen denken veel Vlamingen waarschijnlijk gewoon: “Ja maar… het is wel goedkope pasta hé.” En daar wringt misschien nog het hardst het schoentje.
Want eerlijk? Soubry is voor mensen die écht van pasta houden niet bepaald het summum van Italiaanse passie en culinaire romantiek. Het is pasta die je koopt omdat die in promo staat, snel kookt en toevallig naast de passata ligt. Dat is niet het soort spaghetti waarbij een Italiaanse grootmoeder emotioneel naar het plafond begint te staren van geluk.
Wie ooit eens deftige Italiaanse merken geprobeerd heeft zoals De Cecco of Rummo begrijpt trouwens meteen waarom Italianen zo dramatisch doen over pasta. Niet eens omdat die pasta zoveel ‘meer smaak’ heeft, maar omdat de textuur compleet anders is. Goede pasta houdt saus vast. Goedkope pasta laat saus meestal van zich af glijden alsof die emotionele bindingsproblemen heeft.
Plots begrijp je waarom sommige mensen vrijwillig meer betalen voor iets dat technisch gezien gewoon bloem en water is.
Dat maakt heel die discussie ergens ook grappig. HLN brengt het alsof België op de rand van een nationale pasta-apocalyps balanceert, terwijl half Vlaanderen waarschijnlijk gewoon denkt: “Voor vijf euro? Smijt maar in m’n kar.”
En in tijden waarin zowat alles duurder geworden is — energie, restaurants, vakanties, boodschappen — is het misschien niet zo vreemd dat gezinnen enthousiast reageren op een promo op spaghetti. De gemiddelde winkelkar voelt voor je portemonnee soms alsof je goud koopt in plaats van voeding.
Het opvallendste aan het artikel is misschien nog het voorstel om wettelijk te beperken hoeveel korting supermarkten nog mogen geven. Dat blijft toch een bijzondere boodschap om aan mensen te verkopen: pas op, jullie eten wordt té goedkoop.
Nu goed, achter heel die discussie zit natuurlijk wel een serieus economisch verhaal. Grote retailers zetten druk op producenten, marges verdwijnen en merken worden gedwongen goedkoper te produceren. Maar misschien moeten we tegelijk ook gewoon eerlijk blijven: als heel België massaal goedkope pasta koopt, dan is dat misschien niet omdat de bevolking culinair ontspoord is. Misschien is het gewoon omdat het einde van de maand tegenwoordig sneller komt dan vroeger.
