Domiciliefraude: Hans speelt thuis in Gent, maar woont zogezegd in Zwitserland – rechtbank trapt er niet in.
Hij verdedigde gangsters, moordenaars, extreemrechts gespuis en vetverwerkers met meer vet in hun dossier dan in hun ketel. Hans Rieder, de meester van het procederen tot je er horendol van wordt, kreeg maandag zelf de bal teruggespeeld. Niet in het voordeel van zijn cliënt deze keer, want die cliënt… dat was hijzelf.
De strafpleiter wordt gestraft
Het Brusselse hof van beroep sprak zich uit over een dossier dat al sinds 2006 in een juridische mistbank verdwaalde. De feiten zijn op het eerste gezicht klassiek van aard – domiciliefraude, dat soort gezellige fiscale fantasie – maar het draaide uiteindelijk om een pittige 750.000 euro die Rieder handig langs de Belgische belastingman probeerde te sluizen. Zijn truc? Zichzelf op papier in Zwitserland parkeren, terwijl hij in realiteit met vrouw en kinderen gewoon in Gent de afwas deed.
Niet slecht gevonden, al is het een klassieker onder de betere fraudeurs: “Ik woon in Genève, echt waar – alleen staan mijn pantoffels, kinderen, koffiemachine en post nog in Vlaanderen.” Een trukendoos waar ook de fiscus inmiddels de handleiding van uit het hoofd kent.
Zwijgen is zilver, liegen is Zwitserland
De rechtbank trapte niet in het toneelstuk. Rieder kreeg zes maanden cel met uitstel aan zijn toga gespeld. En dat voor iemand die jarenlang zelf het strafrechtelijke zwaard hanteerde, als advocaat én – jawel – plaatsvervangend rechter. Je leest het goed: de man die je vertelde hoe de wet werkt, bleek zelf een belastingtrucje op Zwitserse wijze te hebben gebakken.
Het gerecht oordeelde dat hij wel degelijk de belastingdienst heeft proberen bedotten. Alleen gooide de trage rechterlijke molen wat roet in het eten: de redelijke termijn werd overschreden. Daardoor kon Rieder de dans ontspringen zonder echte celstraf, en ook de geplande belastingvermeerdering van 200 procent werd netjes gehalveerd. Oef. Dat scheelt toch een chalet.
Mevrouw Rieder, ook u mag passeren
Ook Rieders ex-vrouw zat mee in het beklaagdenbankje. Zij kreeg een eenvoudige schuldigverklaring, zonder straf, om dezelfde reden: de Belgische justitie doet soms te lang over een dossier.
De zaak was bij aanvang zelfs meteen voor het hof van beroep bestemd, omdat meneer Rieder – toen nog met de toga in beide handen – rechterlijke bevoegdheden bezat. Of beter gezegd: omdat het toch wat pijnlijk staat als iemand die recht spreekt zelf de belastingswetgeving aan zijn laars lapt.
Van vet, bloed en procedurele kunstgrepen
Hans Rieder is geen kleine garnaal in het Belgisch juridisch aquarium. Hij is de man die Alex Vercauteren verdedigde in de moord op dierenarts Van Noppen, die vetkoning Verkest uit de pan probeerde te houden, die drugsbaas Flor Bressers een kans gaf op heropvoeding, en recent nog Dries Van Langenhove bijstond toen diens Schild & Vrienden-clubje in de juridische schijnwerpers stond.
Hij is volgens fans een meester in de verdediging, volgens critici een kampioen in het vertragen, traineren, procederen tot iedereen de draad kwijt is. Kortom: een rasadvocaat zoals je ze alleen in rechtbankdrama’s of slechte Vlaamse fictie ziet.
Coda: een mens is geen nummer, maar zijn domicilie wel
De uitspraak in het hof van beroep betekent dat Rieder officieel een fraudeur is – zij het eentje zonder gevangenisticket. Zijn reputatie krijgt een deuk, al zal hij het zelf anders framen: als een systeem dat faalt, een justitie die over de schreef gaat, een aanval op de vrije advocaat. Of iets in die aard. Want als iemand weet hoe je de feiten fileert tot ze hun smaak verliezen, dan is het Hans Rieder.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
