Covoorzitters van Ecolo zijn “niet meer in staat om samen te werken”.
De groenen zijn de voorbije maanden opvallend stil gebleven. Sinds de verkiezingsnederlaag van juni lijkt het alsof zowel Groen als Ecolo zich collectief onder een stolp heeft teruggetrokken. Geen grote verklaringen, geen strategische herbronning die zich luid aankondigt. Alleen stilte – tot nu. Want Ecolo duikt opnieuw op in het nieuws, en zoals zo vaak in tijden van interne spanning is het niet omdat er een frisse wind waait. Het is hommeles aan de top, en meteen van het soort dat een volledige partij wekenlang in de houdgreep kan houden.
Hommeles bij Ecolo
Het gezamenlijke voorzitterschap van Samuel Cogolati en Marie Lecocq van Ecolo – nog geen anderhalf jaar oud – kraakt in zijn voegen. Het partijbureau maakte maandag bekend dat de twee “hun opdracht niet langer samen kunnen voortzetten”. In de woorden van de partij gecodeerde diplomatie, maar in de politieke praktijk een voorafname op een nakende exit.
Vrijdag moet de federatieraad, het interne parlement van de groenen, zich buigen over een voorstel. Het woord ontslag wordt zorgvuldig gemeden in de officiële communicatie, maar binnen Ecolo maakt niemand zich illusies: een verzoening lijkt uitgesloten. Een scenario waarbij slechts één van beide voorzitters zou doorgaan, ligt volgens interne stemmen niet op tafel. De leden hebben gekozen voor een duo – en dus vertrekken ze, als het zover komt, ook als duo.
Twee visies, één conflict
In de coulissen broeit het al langer. Volgens meerdere bronnen binnen de partij is vooral de verzuurde relatie tussen Cogolati en Lecocq de motor van de escalatie.
- Lecocq staat voor een uitgesproken radicale en linkse koers.
- Cogolati pleit voor een pragmatischer en meer verbindend project, met structurele hervormingen binnen Ecolo.
Het resultaat: een intern gevecht tussen ideologische purisme en bestuurlijke haalbaarheid, dat sinds september steeds duidelijker naar buiten sijpelt via een reeks opvallende vertrekken uit de partijleiding.
Een uitdunnende top
Eerst stapte politiek directeur Nicolas Lemoine op, gezien als een naaste vertrouweling van Lecocq. Zijn vertrek zorgde voor ergernis bij Cogolati, die zich steeds minder gesteund voelde. Kort daarop volgde communicatiedirecteur Marie Thibaut de Maisières, die eerder aanleunde bij Cogolati. En nog vóór die twee vertrokken was ook Sophie Wustefeld, coördinator van de federatieraad, al weg naar een andere functie.
Het beeld dat blijft hangen is van een partijtop die langzaam leegloopt, en een voorzittersduo dat steeds verder uit elkaar drijft.
‘Populaire ecologie’: een project dat niet kon landen
Nochtans begon het duo in juli 2024 nog met relatief breed intern vertrouwen. Na de electorale klap van 9 juni profileerden Cogolati en Lecocq zich met een project van “populaire ecologie”: klimaatbeleid dat opnieuw aansluiting moest vinden bij het dagelijkse leven, toegankelijker, minder moralistisch. Die koers leverde hen meer dan 70 procent van de stemmen op in de interne voorzittersverkiezing.
Maar het vernieuwingsproject strandde al snel op strategische meningsverschillen, botsende ego’s en een organisatie die moeite heeft met interne conflicten transparant te managen.
De stilte voorbij
De groene stilte van de afgelopen maanden is in één klap doorbroken – maar niet op de manier waarop een partij dat graag ziet. In plaats van een hernieuwde visie of een uitgewerkte toekomststrategie, komt Ecolo in het nieuws met een crisis die op alle niveaus doorwerkt.
De vraag is nu niet of er koppen rollen, maar wanneer. En of de partij zich na deze episode opnieuw bijeen kan rapen. Wie groen is, heeft geen tijd meer voor interne stilstand. De achterban kijkt mee, de kiezer nog meer. En de federale onderhandelaars al helemaal.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
