Logo P-magazine Regio Zoeken Rubrieken
A A

Kamal Kharmach en die kus van acht jaar geleden: veel succes ermee, meneer de rechercheur

Stefan Lambrechts - 22-11-2026

YouTube

Een cafébezoek, een afscheid op straat en een bijna-kus tegen haar zin. Acht jaar later heeft ze klacht ingediend tegen Kamal Kharmach. De politie mag nu proberen uit te vissen wat er die avond in februari 2018 precies gebeurde. Geen eenvoudige opdracht, tenzij iemand toevallig een tijdmachine in de garage heeft staan.

Stel je even voor dat je bij de politie werkt. Je hebt al genoeg dossiers op je bureau liggen om er een stevige boekenkast mee te vullen, wanneer er plots eentje bijkomt over een vermeend incident uit februari 2018. Twee mensen gingen samen iets drinken, namen daarna afscheid op straat en daar zou het misgelopen zijn. De ene zegt dat er sprake was van een ongewenste kus die op het nippertje kon afgewend worden. Wat de andere daarover te vertellen heeft, weten we voorlopig niet.

Welkom bij het onderzoek naar de klacht tegen comedian Kamal Kharmach. Een zaak waarbij de speurders niet alleen moeten uitzoeken wat er gebeurd is, maar daarvoor ook bijna negen jaar terug in de tijd moeten.

De vrouw, die in HLN onder de schuilnaam Ann getuigt, was destijds 23 jaar. Na een voorstelling van Kharmach gingen ze samen iets drinken. Bij het afscheid zou de comedian haar in een soort wurggreep hebben genomen en geprobeerd hebben haar tegen haar wil te kussen. Volgens Ann duurde dat ongeveer twee minuten en kon ze zich moeilijk losmaken. Nadien zou Kharmach haar ook onder druk hebben gezet om erover te zwijgen.

Dat zijn ernstige beschuldigingen, die voorlopig niet bewezen zijn. Kharmachs management vraagt sereniteit en zegt vertrouwen te hebben in het gerecht. Maar los van de schuldvraag dringt zich een praktische kwestie op: hoe moet de politie in godsnaam nog achterhalen wat er tijdens die paar minuten op straat gebeurde?

Camerabeelden? Misschien in het museum

Normaal gesproken zou een rechercheur bij een incident op straat kunnen beginnen met de bewakingscamera's in de omgeving. Hing er eentje aan het café? Was er een winkel met een camera aan de gevel? Heeft een bewoner toevallig iets gefilmd?

Allemaal prima vragen. Alleen hebben we het hier over februari 2018. Toen was de iPhone X nog een nieuwigheid, moest corona nog aan zijn wereldtournee beginnen en had niemand ooit gehoord van ChatGPT.

Bewakingsbeelden worden nu eenmaal niet eeuwig bewaard. In België geldt doorgaans een maximale bewaartermijn van één maand, met bepaalde uitzonderingen. Acht jaar later is de kans dat er nog bruikbare opnames bestaan dus bijzonder klein.

Tenzij de cafébaas een indrukwekkende verzameling oude harde schijven heeft aangelegd en die ook nog eens keurig per datum heeft gerangschikt. Je weet maar nooit, maar wij zouden er niet onmiddellijk ons onderzoeksbudget op inzetten.

Wie zat er op die bewuste avond aan de toog?

Dan maar op zoek naar getuigen. Misschien heeft iemand de twee samen gezien. Misschien herinnert een ober zich nog dat Kharmach die avond met een jonge vrouw iets kwam drinken. Misschien weet iemand zelfs nog hoe laat ze vertrokken.

Dat zou allemaal nuttig kunnen zijn, al begint hier het volgende probleem. Het vermeende incident gebeurde volgens Ann niet in het café, maar buiten, tijdens het afscheid.

Zelfs wanneer een ober zich na al die jaren nog perfect herinnert dat hij twee cola's heeft geserveerd, zegt dat weinig over wat er nadien op straat is gebeurd. En dan gaan we er nog van uit dat die ober zich een willekeurige avond uit februari 2018 überhaupt herinnert.

Probeer zelf maar eens te reconstrueren wat je op 16 februari 2018 hebt gedaan. Waar was je? Met wie? Wat heb je gedronken? En wie stond er buiten het café toen je vertrok?

Wie op al die vragen zonder aarzelen kan antwoorden, beschikt over een geheugen waar zelfs de gemiddelde olifant jaloers op zou zijn.

Bovendien is het menselijk geheugen geen harde schijf. Herinneringen vervagen, details raken door elkaar en mensen kunnen zich oprecht vergissen. Ook wanneer ze absoluut overtuigd zijn van hun eigen versie.

Misschien heeft WhatsApp het geheugen nog

Gelukkig hoeven speurders niet uitsluitend op menselijke herinneringen te vertrouwen. Soms blijven er digitale sporen achter die jaren later nog iets kunnen vertellen.

Ann verklaart bijvoorbeeld dat ze Kharmach na het vermeende incident heeft geconfronteerd met zijn gedrag. Volgens haar reageerde hij door te zeggen dat hij geschrokken was van de impact die het op haar had gehad.

Daar zouden rechercheurs best eens wat dieper op kunnen ingaan. Gebeurde die confrontatie persoonlijk? Via de telefoon? Of misschien via WhatsApp, sms of e-mail?

In dat laatste geval zouden er eventueel nog berichten kunnen bestaan. En die kunnen interessant zijn, afhankelijk van wat er precies in staat.

Al moet je ook daar voorzichtig mee zijn. Iemand die schrijft dat hij het jammer vindt dat een ander zich ongemakkelijk voelde, bekent daarmee niet automatisch dat hij die persoon met geweld heeft vastgegrepen. Het komt aan op de exacte woorden en de context.

Ook eventuele vertrouwelingen van Ann kunnen een rol spelen. Heeft ze in 2018 aan een vriendin verteld wat er gebeurd zou zijn? Heeft ze er destijds berichten over gestuurd? Zijn er mensen die kunnen bevestigen dat ze toen al met het verhaal rondliep?

Dat kan haar verklaring ondersteunen. Maar een vriendin die acht jaar geleden iets heeft gehoord, is natuurlijk nog geen ooggetuige van wat er op straat gebeurde.

Twee verhalen, één straat en geen tijdmachine

En dan komen we bij het lastigste scenario. Wat als Ann bij haar verklaring blijft en Kharmach een andere versie geeft? Wat als er geen beelden zijn, geen rechtstreekse getuigen en geen berichten die uitsluitsel bieden? Dan wordt het voor de speurders een bijzonder taaie klus.

Ze kunnen beide betrokkenen verhoren, details vergelijken, de tijdlijn reconstrueren en zoeken naar tegenstrijdigheden of onafhankelijke aanwijzingen. Ze moeten daarbij zowel elementen onderzoeken die de beschuldiging ondersteunen als zaken die Kharmach kunnen ontlasten.

Maar een rechercheur beschikt helaas niet over een toestel waarmee hij kan terugspoelen naar februari 2018 om even te kijken wie wat deed.

En het is ook niet zo dat degene die zijn verhaal het overtuigendst vertelt, automatisch gelijk krijgt. De politie moet feiten proberen vast te stellen, geen talentenjacht voor geloofwaardige verklaringen organiseren.

In België kunnen verklaringen wel degelijk als bewijs dienen. Er is geen algemene regel die voorschrijft dat er altijd camerabeelden of meerdere getuigen moeten zijn. Maar voor een strafrechtelijke veroordeling moet de schuld voldoende vaststaan. Blijft er redelijke twijfel over, dan komt die de beklaagde ten goede.

Dat is precies wat zulke oude dossiers zo moeilijk maakt. Het is mogelijk dat iemand werkelijk iets heeft meegemaakt zonder dat daar jaren later nog voldoende bewijs voor bestaat. Maar het is evengoed mogelijk dat iemand wordt beschuldigd van iets wat niet is gebeurd.

Alsof dat nog niet genoeg is: de verjaring

Er zit bovendien nog een juridisch addertje onder het gras. De vermeende feiten dateren uit 2018 en zouden mogelijk al verjaard zijn.

Voor aanranding van de eerbaarheid van een meerderjarige gold destijds in principe een verjaringstermijn van vijf jaar. Of de klacht in dit specifieke geval nog tot strafvervolging kan leiden, hangt af van de precieze juridische kwalificatie en de toepasselijke verjaringsregels. Dat is aan het gerecht om uit te maken.

Ann weet volgens HLN dat verjaring een mogelijkheid is, maar besloot toch klacht in te dienen. Ze zegt dat ze eventuele andere slachtoffers wil steunen en dat het haar niet te doen is om de carrière van Kharmach te beëindigen. Zelfs als hij televisieprogramma's blijft maken, zou ze daar naar eigen zeggen mee kunnen leven.

Dat is een opvallende nuance in een tijd waarin een publieke beschuldiging soms sneller de wereld rondgaat dan een officieel onderzoek van start kan gaan.

Sherlock Holmes zou er een stevige kluif aan hebben

En zo zitten we met een zaak waarin een vrouw zegt dat haar grenzen ernstig zijn overschreden, een bekende comedian voorlopig geen inhoudelijke reactie geeft op de concrete beschuldigingen en de politie moet proberen te achterhalen wat er bijna negen jaar geleden tijdens een afscheid op straat is gebeurd.

Dat een klacht onderzocht wordt, is vanzelfsprekend. Maar het is minstens even belangrijk dat we het verschil blijven zien tussen een beschuldiging en bewezen feiten. Zeker wanneer de betrokkenen intussen al jarenlang met hun eigen herinneringen rondlopen en mogelijk bewijsmateriaal verdwenen is.

De speurders kunnen verklaringen verzamelen, oude berichten opzoeken en de tijdlijn proberen te reconstrueren. Misschien levert dat iets op. Misschien ook niet.

Maar wie verwacht dat de politie straks met een haarscherpe video van die bewuste avond op de proppen komt, zal vermoedelijk teleurgesteld worden.

Zelfs Sherlock Holmes zou bij dit dossier eerst eens diep aan zijn pijp trekken. En vervolgens vragen of iemand toevallig nog de bonnetjes van februari 2018 heeft bijgehouden.

Reacties

2026-11-22 14:12:47 Ook boeiend zou onderzoeksjournalistiek zijn over Flore Pensaert. Wat is haar echte agenda ? Wil ze gewoon meer volgers? Heeft ze een webshop en draait die nu beter?
Resterende karakters 500

Lees meer

Nieuwsbrief Mis nooit meer het laatste nieuws, exclusieve aanbiedingen en boeiende verhalen van P-magazine! Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.
Zoeken