Hij werd veroordeeld voor fraude en zat twee jaar in de cel. Hij huurde ook een prostituee in om de man van zijn zus erin te luizen, maar kreeg amnestie van Trump. Charles Kushner durft en denkt alles te mogen, omdat zijn zoon getrouwd is met de dochter van Trump. Momenteel is hij Amerikaans ambassadeur in Frankrijk en wist hij deze week Emmanuel Macron serieus tegen de schenen te stampen.
Charles Kushner, voormalig makelaar, is de vader van Jared Kushner, de schoonzoon van Donald Trump. Jared Kushner trouwde met Ivanka Trump en sindsdien is ook de familie Kushner onschendbaar. Beter nog de Kushners zijn Joods en durven door hun connecties met het Witte Huis zelfs de Franse president onder zijn vijs geven, omdat Frankrijk zogezegd te weinig zou doen tegen het antisemitisme.
De Amerikaanse ambassadeur in Parijs trok alle registers open met een open brief in The Wall Street Journal. Daarin beschuldigde hij Frankrijk van halfslachtigheid tegenover antisemitisch geweld. Frankrijk reageert furieus en roept hem op het matje.
Grote Joodse mond
Wat op het eerste gezicht een diplomatiek incident lijkt, is in werkelijkheid een spiegel voor de hypocrisie van de internationale politiek. Want wie is Kushner om een ander land de les te spellen? De man heeft een strafblad, kreeg gratie van Trump en heeft een familienaam die evenveel stinkt naar macht als naar oude dollars.
De brief van Kushner was geen diplomatiek schrijven, maar een openlijke bitch slap. Hij schreef dat er geen dag voorbijgaat zonder dat Joden in Frankrijk worden aangevallen, synagogen worden beklad en Joodse bedrijven worden vernield. Hij riep Macron op de wetten tegen haatmisdrijven strenger toe te passen en de Franse kritiek op Israël in te slikken.
De timing was slim gekozen: de herdenking van de bevrijding van Parijs, een moment dat bol staat van symboliek. Kushner zette de Franse president weg als een onverschillige toeschouwer, een man die de lessen van 1944 vergeten zou zijn. Een retorische leverslag die in Israëlische kringen ongetwijfeld applaus oogstte.
Franse furie
Het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken noemde de uitspraken onaanvaardbaar en in strijd met het internationaal recht. En gelijk hebben ze. Antisemitisme is een oud en pijnlijk probleem in Frankrijk, maar het is er een dat de Franse staat zelf moet aanpakken.
Dat een Amerikaanse ambassadeur zich daar luidkeels mee bemoeit, druist in tegen elke diplomatieke code. Het is alsof je tijdens een huwelijksfeest de bruidegom toeschreeuwt dat zijn vrouw vreemdgaat. Je kan gelijk hebben, maar je breekt wel de hele servieskast.
Strafblad
Het cynische is dat de man die Frankrijk de les spelt, zelf een bedenkelijke reputatie heeft. Charles Kushner werd in 2004 veroordeeld voor belastingfraude, getuigenmanipulatie en een schandaal dat zelfs een ranzige Netflix-reeks niet zou durven verfilmen. Hij huurde een prostituee in om de echtgenoot van zijn zus te verleiden, liet dat filmen en stuurde de tape naar zijn eigen zus om haar te intimideren. Voor zulke fratsen zou je in Vlaanderen nog geen stoelendans mogen leiden, laat staan een ambassade.
In 1998 doneerde Charles Kushner 2,5 miljoen dollar aan de Harvard-universiteit. Een jaar later werd Jared, die zeer ondermaats scoorde in het middelbaar, toegelaten de de prestigieuze school.
Maar Kushner kreeg gratie van Donald Trump, zijn politieke beschermheer en schoonfamilie via zijn zoon Jared. Sinds begin dit jaar mag hij zich ambassadeur in Parijs noemen.
shutterstock
Antisemitisme als schaakstuk
De essentie van dit conflict gaat breder dan Kushner zelf. Het raakt aan de altijd explosieve driehoek tussen antisemitisme, Israël en Palestina. Frankrijk flirtte de laatste maanden met een symbolische erkenning van Palestina. Voor Kushner was dat de lont in het kruitvat. Hij beweert dat zulke gebaren antisemitisme aanwakkeren. “Antizionisme ís antisemitisme,” schreef hij.
Die redenering is gevaarlijk simplistisch. Antisemitisme is een eeuwenoude haat die losstaat van welk beleid Israël ook voert. Door kritiek op Israël gelijk te schakelen met Jodenhaat, reduceert Kushner elk debat tot een schuldvraag. Het is een politiek wapen, geen moreel standpunt.
En net daar wringt de schoen. Want Macron heeft antisemitisch geweld al meermaals veroordeeld en de bescherming van synagogen en scholen opgevoerd. Frankrijk doet dus wel degelijk iets, maar niet in de mate die Kushner en zijn bondgenoten wensen. Met andere woorden: het gaat niet over de veiligheid van Joden in Frankrijk, maar over het diplomatieke schaakspel rond Israël.
De diplomatie van de bulldozer
Wat we hier zien, is de bulldozerstijl van de Trump-school. Geen subtiele onderhandeling, geen zorgvuldig opgebouwde relatie, maar een megafoonpolitiek die vooral in de eigen achterban goed scoort. Kushner speelt niet alleen voor Parijs, hij speelt ook voor Washington en Jeruzalem.
De trans-Atlantische relaties krijgen weer een kras op de lak, en Macron heeft er een diplomatiek hoofdpijndossier bij. Het is duidelijk dat de achterban van Trump meer en meer de bullenbaktoer op gaat. Onbekwame mensen op belangrijke diplomatieke posities is echt iets wat deze regering uniek maakt.
Maar nu snappen we wel ineens waarom Trump zo'n goede vriendjes is met Benjamin Netanyahu. De Joodse Kushners zullen daar wellicht wel voor iets tussen zitten.
