Op 1 mei mocht het weer: slogans, applaus en de klassiekers die elk jaar terugkeren alsof ze nooit zijn weggeweest. Eén daarvan kwam, weinig verrassend, opnieuw van Conner Rousseau: de beruchte “miljonairstaks”. Volgens hem “een kwestie van simpele wiskunde”.
Het klinkt geweldig. Op café. “Laat de rijken betalen.” Dat is zo’n zin waar je moeilijk tegen kan zijn. Zeker als je het gevoel hebt dat jij als ‘normale mens’ elke maand een flinke hap van je loon ziet verdwijnen richting belastingen. Maar zodra je voorbij de slogan kijkt, wordt het verhaal een stuk minder zwart-wit.
België is vandaag al één van de landen waar de belastingdruk bijzonder hoog ligt. En binnen dat systeem dragen de hoogste inkomens effectief een groot deel van de personenbelasting. Dat is geen mening, dat is hoe het systeem vandaag werkt.
Tegelijk klopt het ook dat het debat niet enkel over inkomen gaat, maar over vermogen. En daar wordt het ingewikkelder. Want vermogen zit niet altijd netjes in één potje dat je simpel kan belasten. Dat zit in bedrijven, vastgoed, investeringen… en ja, soms ook in internationale structuren.
En daar komt de vraag: wat gebeurt er als je daar nóg eens extra op gaat heffen? Critici zeggen: je jaagt kapitaal weg. Minder investeringen, minder groei, minder jobs. Voorstanders zeggen: de sterkste schouders moeten méér dragen, punt. De waarheid? Die ligt – zoals zo vaak – ergens tussenin.
Neem iemand als Fernand Huts, vaak hét voorbeeld dat in dit debat opduikt. Zijn bedrijf draait miljarden omzet, betaalt vennootschapsbelasting, creëert jobs en genereert via allerlei kanalen inkomsten voor de staat. Betekent dat dat hij “niets bijdraagt”? Uiteraard niet.
Betekent dat dat er geen debat mag zijn over hoeveel dat moet zijn? Ook niet. Maar het idee dat grote bedrijven en vermogende ondernemers simpelweg buiten schot blijven, is minstens een karikatuur.
Het probleem met slogans als “haal het bij de miljonairs” is niet dat ze volledig fout zijn. Het probleem is dat ze doen alsof het dé oplossing is. En dat is het zelden.
Een begroting op orde krijgen vraagt meer dan één groep extra belasten. Het gaat ook over uitgaven, efficiëntie, keuzes maken. Minder sexy, minder slogans… maar wel de realiteit.
Moeten vermogenden meer bijdragen? Dat is een legitiem debat. Is het zo simpel als “we pakken de rijken en het probleem is opgelost”? Dat is het dus niet. En misschien is dat wel het grootste verschil tussen politiek en economie: de ene leeft van slogans, de andere van cijfers. En die twee liggen zelden netjes op dezelfde lijn.
