Een minister die niets te verbergen heeft, maar wel vrijwel alles geheimhoudt. Zoek zelf de fout.
Er zijn dossiers die je kabinet laat uitlekken. En er zijn dossiers die je kabinet per ongeluk op het intranet van het parlement kwakt, waar iedereen ze rustig kan downloaden. Bij Annick De Ridder (N-VA) gebeurde het tweede. Het geheime onderonsje met Egis — de Franse uitbater van de luchthavens van Deurne en Oostende — lag vorige week gewoon voor het rapen. Vertrouwelijk, jawel. Tot het eigen kabinet op de verkeerde knop duwde.
Twaalf miljoen, discreet verpakt
Wat stond erin? Dat Vlaanderen tot 2039 blijft subsidiëren. Dat gelijktijdige miljoenenclaims in de vuilnisbak verdwijnen. Dat is alles samen, een cadeau van twaalf miljoen euro belastinggeld richting een verlieslatende luchthavens. Netjes buiten de schijnwerpers, zoals dat hoort met cadeaus waar je liever niet over praat.
En dan is er de Inspectie van Financiën. Drie keer boog die zich over de deal. Drie keer was het advies negatief. Niet lauw, niet met een kanttekening — gegarandeerd. "Onevenwichtig", staat er zwart op wit. En bovendien: risico op Europese sancties vanwege illegale staatssteun, want subsidies voor luchthavenveiligheid mogen al sinds 2019 niet meer.
De minister tegen de minister
Hier wordt het lastig. Die bekendmaking — geen aanmelding bij Europa, overschrijding van de subsidiegrenzen, dreigende terugvordering — zijn niet verzonnen door de oppositie. Ze komen van De Ridder zelf. In 2025 legde ze nog haarfijn uit waarom ze de openstaande schulden níét kon vereffenen: het zou staatssteun zijn. Een jaar later schuift ze haar eigen redenering aan de kant en tekent ze toch.
Il faut le faire: jezelf overtuigend tegenspreken en hopen dat niemand het notuleert.
"Adviezen niet genegeerd"
Minister Annick De Ridder spreekt met klem tegen dat ze de Inspectie van Financiën naast zich heeft neergelegd. Volgens haar werd het dossier meerdere keren aangepast, werden bijkomende juridische adviezen ingewonnen en nam uiteindelijk de volledige Vlaamse regering de beslissing.
Ze benadrukt ook dat de overeenkomst niet "geheim" is in de zin dat niemand ze mag zien. Parlementsleden kunnen het document vertrouwelijk inkijken. Dat het akkoord niet publiek wordt gemaakt, heeft volgens haar te maken met gevoelige juridische en commerciële informatie.
Kortom: volgens de minister was/is alles heel transparant: niets te verbergen.
Een luchthaven in de achtertuin
Vergeet ook niet waar Deurne ligt. In Antwerpen. In de achtertuin van een minister die in Antwerpen groot werd, bij Katoen Natie werkte en ooit bestuurder was van het Antwerpse havenbedrijf. Toevallig, vergelijkbaar. Maar wel het soort toeval dat een oppositie van kilometers ver ruikt.
Jasper Pillen (Anders) windt er geen doekjes om: onder druk van N-VA wordt "Vlaams belastinggeld verbranding om een verlieslatende luchthaven in de achtertuin van de minister kunstmatig overeind te houden". En dat de burger daar dan ook nog iets over wijsgemaakt wordt, genaamd hij "een regelrechte schande".
Een oppositie die het zelden eens is
Opvallend aan deze storm: de oppositie loopt bijna voltallig mee. Groen, Anders, Vlaams Belang, een onafhankelijke — partijen die elkaar op een gewone dag geen goedemorgen gunnen - staan hier zij aan zij. Als groen, blauw en extreemrechts hetzelfde dossier onderzoeken, is er meestal wat aan de hand. Niet?
De eerste die groef was Bogdan Vanden Berghe (Groen). Toen De Ridder klaagde dat er "vertrouwelijke zaken" waren uitgelekt, gaf hij haar lik op stuk: hij had niets geschonden, hij had het via parlementair graafwerk zelf blootgelegd, en het staat gewoon op de website van het parlement. "Ik pik dit niet", zegt hij. "Ze kunnen blijvend inconsistent zijn, maar het staat zwart op wit dat er geen nieuwe onduidelijk zijn." De minister verlegt het gesprek naar het lek; Vanden Berghe houdt van de inhoud. Dun.
Tom Lamont (Vlaams Belang) is botter. Als alle drie de adviezen negatief waren, en de minister in de commissie iets anders verteld, dan is er maar één woord voor: "Dan heeft de minister het parlement voorgelogen." En hij trekt de conclusie die een oppositie volgaarne trekt: "Liegende ministers kunnen niet blijven."
Maar de scherpste boodschapper komt van Anders — en dat is de kers op deze taart. Anders is de herdoopte Open Vld, de partij die De Ridder in 2013 links liet om N-VA-vlag te gaan zwaaien. Nu, dertien jaar later, staat haar oude familie vooraan in de rij om haar af te maken. Voorzitter Frédéric De Gucht — inderdaad, zoon van — heeft er een woord voor klaar dat blijft hangen: "brokkenpiloot". "Het ene na het andere dossier draait vierkant en hangt met haken en ogen aan elkaar." En dan de zin die hij niet toevallig laat vallen: "Al voor minder is er ontslag genomen."
10 september
Zover is het niet. De Ridder mag het op 10 september - dan pas -komen uitleggen — ruim na de zomer, wanneer de verontwaardiging is uitgeraasd en de dossierkennis van de gemiddelde kiezer weer op nul staat. De oppositie vroeg een spoedzitting. Ze kregen er een: een zitting. Zonder spoed. Handig gepland, dat wel.
Blijft er nog één zin hangen, die ze met de grootste ernst op Facebook plaatste: "Ik heb niets te verbergen."
Een minister die een deal geheimhoudt, drie negatieve tegenstrijdige wegwuift, haar eigen woorden van vorig jaar loochent, en de uitleg tot na het reces schuift?
Niets te verbergen. Behalve dan vrijwel alles.
(Bert Van Den Broucke/ /Fotonieuws)
