Ouders van kinderen uit het buitengewoon onderwijs vragen duidelijkheid. Vlaams minister Annick De Ridder geeft hen in ruil een rookgordijn, wat procedurele mist en een masterclass politieke wegduiktechniek.
Terwijl ouders van kinderen uit het buitengewoon onderwijs zich afvragen of hun zoon of dochter volgend schooljaar nog op een menselijke manier op school geraakt, is Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA) vooral bezig met geen duidelijk antwoord geven.
Het dossier rond het leerlingenvervoer is een communicatieve soap geworden. Eerst duiken berichten op dat tien procent van de ritten zou verdwijnen omdat het budget van 139 miljoen euro niet overschreden mag worden. Daarna volgt maatschappelijke verontwaardiging. Vervolgens ontstaat politieke paniek. En dan komt De Ridder eindelijk naar voren.
Om... niets te zeggen.
In de commissie Mobiliteit van het Vlaams Parlement kreeg de minister donderdag meerdere kansen om klaarheid te scheppen. Komt er een besparing? Wordt het budget verhoogd? Welke oplossing ligt op tafel? Simpele vragen, zou je denken.
Doch, De Ridder koos voor de klassieke politieke vluchtroute: veel woorden, weinig antwoorden.
Volgens de minister gaat het om "moeilijke evenwichten". Er wordt "achter de schermen gewerkt". De regering zal "een oplossing proberen te vinden". En uiteraard mag niemand haar vragen om daar concreet over te worden, want dat zou betekenen dat ze verantwoordelijkheid moet nemen.
Het probleem is nochtans eenvoudig. Kinderen met een beperking zijn geen begrotingspost. Hun busrit naar school is geen theoretische oefening voor excelbestanden op een kabinet. Voor duizenden gezinnen gaat het over de vraag of hun kind überhaupt onderwijs kan volgen.
Zever, gezever!
In plaats van dat duidelijk te erkennen, verwees De Ridder naar begrotingsafspraken die door de regering en het parlement werden goedgekeurd. Alsof ouders gerustgesteld moeten zijn omdat de administratie netjes binnen de lijntjes kleurt terwijl hun kinderen mogelijk de rekening betalen.
Wat vooral opvalt, is dat niemand nog lijkt te weten wat de minister precies wil. Sommige regeringspartijen suggereren dat het budget moet worden verhoogd. Andere spreken over hervormingen. De oppositie vraagt antwoorden. De sector vraagt antwoorden. De ouders vragen antwoorden.
De enige die ze niet geeft, is de minister zelf.
Dat maakt deze hele affaire zo pijnlijk. Niemand verwacht van een minister dat ze elk probleem onmiddellijk oplost. Maar toegeven dat er een fout is gemaakt, dat de gevolgen onderschat werden en dat er extra middelen nodig zijn? Dat zou tenminste getuigen van leiderschap.
Schaamteloos
In plaats daarvan krijgen we de bekende politieke reflex: tijd winnen, rond de pot draaien en hopen dat de storm overwaait.
Misschien moet De Ridder eens informeren bij haar partijgenoot Theo Francken. Voor hem is elf miljoen niet eens zakgeld.
Ondertussen wachten ouders nog altijd op een antwoord op de enige vraag die ertoe doet: zal hun kind volgend schooljaar nog op school geraken?
(Foto: PD)
