Er zijn van die momenten waarop je als overheid het liefst door de grond zakt. Bijvoorbeeld wanneer je een vertrouwelijk document met geheimhoudingsclausules per ongeluk... naar het volledige Vlaams Parlement stuurt.
Dat overkwam het kabinet van Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA). Een document dat eigenlijk binnenskamers moest blijven, belandde maandag via het intranet plots op het scherm van alle Vlaamse volksvertegenwoordigers.
Je zou het de politieke versie van een "Reply All"-mail kunnen noemen. Alleen stond er deze keer geen recept voor al dan niet inclusieve spaghettisaus in, maar een miljoenenakkoord over de luchthavens van Antwerpen en Oostende.
Miljoenenclaims verdwijnen als sneeuw voor de zon
Uit het gelekte document blijkt dat Vlaanderen en de Franse luchthavenuitbater Egis een jarenlang financieel steekspel hebben begraven.
De Fransen eisten nog 14,83 miljoen euro aan volgens hen onbetaalde subsidies.
Vlaanderen had op zijn beurt nog 12,1 miljoen euro tegoed van Egis.
Na jarenlang touwtrekken besloten beide partijen uiteindelijk iets te doen waar veel ruziënde koppels alleen maar van kunnen dromen: iedereen veegt zijn eigen rekening van tafel en we spreken er niet meer over.
Subsidies tot... 2039
Maar daar stopt het niet.
Volgens de overeenkomst engageert Vlaanderen zich om tot oktober 2039 subsidies te blijven betalen om de regionale luchthavens van Deurne en Oostende open te houden.
Egis belooft op zijn beurt twee openstaande facturen uit 2025 alsnog te betalen vóór 2028 én toekomstige facturen netjes op tijd te vereffenen.
Daarnaast neemt Vlaanderen ook nog de renovatie van het parkeerplatform voor vliegtuigen in Deurne én verdere bodemsaneringskosten voor zijn rekening.
Met andere woorden: de luchthaven krijgt niet alleen een financieel vangnet, maar ook een opgefriste parking.
"Geen blanco cheques"
Minister De Ridder benadrukt dat er absoluut geen sprake is van blanco cheques.
Volgens haar blijven de regionale luchthavens economisch belangrijk, onder meer voor de Antwerpse haven en de omliggende regio.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat vooral één detail de aandacht trekt.
Niet zozeer de inhoud van de overeenkomst, maar het feit dat een document dat vertrouwelijk moest blijven, uiteindelijk eerst door zowat het volledige parlement kon worden gelezen.
Dat is een beetje alsof je op de omslag van een brief in koeien van letters schrijft: "TOPGEHEIM – NIET OPENEN", om hem vervolgens in de gemeenschappelijke brievenbus van het appartementsgebouw te gooien.
"Vertrouwelijk... behalve voor iedereen"
Het kabinet bevestigt intussen dat de documenten slechts "tijdelijk raadpleegbaar" waren en dat dit nooit de bedoeling was.
De toegang werd ondertussen opnieuw afgesloten.
Al blijft dat een beetje zoals de tandpasta die je weer in de tube probeert te krijgen.
Eens iedereen het document heeft kunnen lezen, is "vertrouwelijk" plots een erg rekbaar begrip geworden.
