Gedaan met avonturiers in de duinen van Bredene.
Vijfentwintig jaar geleden vocht één koppige Bredenaar voor het recht om zijn kleren uit te doen. Vandaag stuurt de politie er patrouilles op af — niet voor het bloot, maar voor wat sommigen in de struiken erachter komen doen. Een verhaal over vrijheid, natuur, en de eeuwige neiging van de mens om nét een duin te ver te gaan.
Er is iets diep menselijks aan de behoefte om je kleren uit te doen op een strand. Vraag het aan om het even wie ooit, ergens ver van huis, de badstof heeft losgeknoopt en de zon voelde op een stuk huid dat de zon nog nooit had gezien. Het is geen perversie. Het is een soort terugkeer. De mens is bloot geboren, en ergens diep vanbinnen weet hij dat de kleren een uitvinding zijn, geen natuurwet.
En toch heeft het in dit kuise land tot 2001 geduurd voor iemand dat officieel mocht. Om te begrijpen waarom de politie deze zomer door de Spanjaardduin banjert, moet je eerst weten hoe dat strand er überhaupt kwam.
Eén man, vier jaar strijd, en een slimme redenering
De geschiedenis van het naaktstrand van Bredene is de geschiedenis van één koppige man. Jacques Deroo uit Bredene moest vier jaar strijden voor zijn naaktstrand er kon komen, want naaktrecreatie was in ons land verboden en werd beschouwd als openbare zedenschennis. Belgische naturisten moesten daarvoor naar het buitenland, en dat vond Deroo niet kunnen.
Naturisme
Zijn vondst was juridisch elegant. Hij bestudeerde de Nederlandse wetgeving en stapte ermee naar de toenmalige procureur des Konings van Brugge met een eenvoudige redenering: wie een duidelijk afgebakende naturistenzone betreedt waar uitsluitend naakte mensen verblijven, pleegt geen openbare zedenschennis, want de bezoeker weet perfect waar hij aan begint. De procureur ging akkoord: je bent op dat moment zelf deelnemer aan het naturisme. Kees was klaar, Bredene kreeg zijn naaktstrand.
Let op die redenering, want ze is de kern van álles. Het bloot is niet het probleem, zolang iedereen wéét dat het bloot is. De afbakening is heilig. Binnen de lijnen mag alles uit. Buiten de lijnen geldt de gewone wet. En daar wil het wel eens ‘knellen’.
Meteen prijs
Op 1 juli 2001 ging het open, en het was meteen een succes: op de allereerste dag zaten er al duizend mensen, dankzij het prachtige weer. Het bleef niet bij een experiment — België had voor het eerst sinds mensenheugenis weer een officieel naaktstrand, na dat ene officieuze vooroorlogse strandje in Mariakerke, "Le Paradis", waar zelfs James Ensor over schreef en dat de Duitse bezetter onder de Atlantikwall liet verdwijnen.
De Kust
Bredene werd dus geen kopie, maar een heropstanding. En het bleef, opvallend genoeg, het enige naakstrand. Bijna een kwarteeuw later is die strook van zo'n 350 meter nog altijd de enige officiële plek van het land waar je zonder badkleding kunt zonnen, zwemmen of sporten. Op topdagen kan je er figuurlijk over de koppen lopen.
Eén strand voor een heel land. Dat schept, zoals dat gaat, een zekere drukte.
De duin die geen slaapkamer is
Achter het naaktstrand ligt de Spanjaardduin, een natuurgebied op de grens van Bredene en De Haan. Een van de hoogste duinen van de kust, beschermd, kwetsbaar. Precies dat ongerepte duinenreservaat geeft het strand zijn privacy en zijn natuurlijke, ongedwongen karakter.
Alleen: die duinen mag je niet betreden, op de aangelegde wandelpaden na. En laat dat nu net het probleem zijn. De politiezone Bredene/De Haan stelde dit jaar al 46 processen-verbaal op na controles in en rond het gebied. Niet omdat er iemand bloot lag op het strand — dat mag daar. Maar omdat het kreupelhout van de duinen door sommigen wordt gebruikt als een openluchtboudoir.
De politie kondigt nu een nultolerantie aan. De komende weken komen er grootschalige, gerichte acties tegen seksuele handelingen in het gebied, met systematische identiteitscontroles. Openbare zedenschennis en grensoverschrijdend gedrag worden aangepakt. De boodschap is droog en duidelijk: naaktrecreatie hoort thuis op het naaktstrand, en de duinen zijn geen verlengstuk daarvan.
Terug naar de redenering van 2001
En hier sluit de cirkel zich op een bijna poëtische manier. Weet je nog waarmee Jacques Deroo de procureur overtuigde? Met de afbakening. Binnen de zone is bloot geen zedenschennis, want iedereen weet waar hij aan toe is. Wie de lijnen respecteert, valt buiten de wet.
En dat argument werkt exact even hard in de omgekeerde richting. Wie de duinen in trekt om daar te doen wat enkel op het strand — en zelfs daar niet — hoort, verlaat de afgebakende zone. En daarmee verlaat hij ook de bescherming die die zone hem gaf. In de struiken ben je geen deelnemer aan het naturisme meer. Daar ben je gewoon iemand die iets doet waar een wandelaar met kinderen niet vrolijk van wordt.
De prijs van vrijheid is een beetje fatsoen
Er zit dus geen greintje preutsheid in die 46 pv's, en het zou verkeerd zijn ze zo te lezen. Het is geen aanval op het naaktstrand. Het is, integendeel, de bescherming ervan.
Het grootste gevaar voor een naaktstrand is immers niet de sinjoor die zich schaamteloos in de zon legt. Het grootste gevaar is de handvol die het bloot verwart met vrijgeleide, en die met hun gedrag in de duinen het imago van duizend nette naturisten besmeurt.
Dus ja, doe je kleren uit in Bredene. Voel de zon op je vel en spel. Wees vrij, wees bloot, wees helemaal jezelf. Het is een recht dat iemand met bloed, zweet en juridische spitsvondigheid voor je heeft bevochten.
Maar hou het op het strand.
De duinen zijn er voor de konijnen.
(Foto: PD)
