Meerwaardebelasting, vliegtaksen, exittaksen, echtscheidingstaksen… Als de federale regering een hobby heeft, dan is het wel creatief belastingen bedenken. Deze week was het opnieuw prijs: minister van Begroting Vincent Van Peteghem (cd&v) richt zijn pijlen op ondernemers met een managementvennootschap, terwijl Vooruit-voorzitter Connor Rousseau al kwijlend droomt van een gloednieuwe miljonairstaks.
Wie dacht dat dit land al het fiscale plafond had bereikt, vergist zich. “Wie erin slaagt om te sparen ondanks de hoogste belastingen ter wereld, moet nóg meer betalen,” fulmineert Kamerlid Lode Vereeck (Vlaams Belang). Hij herinnert eraan dat spaargeld al meermaals wordt aangesproken via personenbelasting, vennootschapsbelasting, erfbelasting, schenkbelasting, registratiebelasting en roerende voorheffing. Met andere woorden: wat hier “miljonairstaks” heet, is gewoon dubbele belasting, maar dan in een nieuw rood sausje gegoten.
Big Brother kijkt mee
De regering-De Wever wil tegelijk het Centraal Aanspreekpunt (CAP) uitbreiden, zodat de fiscus zonder enig vermoeden van fraude ieders rekeningen kan inkijken – ja, ook uw spaarboekje of cryptorekening. Datamining moet ‘verdachte patronen’ opsporen, waarna de fiscus op volle kracht binnenvalt. De Gegevensbeschermingsautoriteit noemde dit plan vernietigend, maar wie maalt daar nog om als er geld te rapen valt?
De rode droom: elke euro afromen
Rousseau’s ‘miljonairstaks’ zou niet enkel gelden voor aandelen, maar ook voor zichtrekeningen, spaarboekjes, cryptovaluta en niet-beursgenoteerde aandelen. Om dit te innen moet het bankgeheim verdwijnen én een vermogenskadaster worden ingevoerd. Een natte droom voor de linkse belastingmachine, een nachtmerrie voor elke burger die het aandurft om niet alles op te doen in een weekendje Center Parcs.
De moddervette olifant in de kamer
Wat nergens ter sprake komt: de eigen uitgaven van de staat. Terwijl de werkende Vlaming tot de laatste druppel wordt uitgeknepen, blijft de overheid zichzelf vetmesten. Duizenden kabinetards, peperdure migratiekosten, royale EU-bijdragen, klimaatfacturen… daar wordt niet gesnoeid. Want besparen op zichzelf, dat blijkt voor de regering-De Wever echt een brug te ver.
Conclusie
Nieuwe belastingen? Ze komen er. Structurele besparingen op de moddervette overheid? Geen sprake van.
In dit land is het blijkbaar makkelijker om een spaarboekje kapot te belasten dan om één ministerspost te schrappen.
