Vlaamse overheid erkent amper 4 op 10 nieuwe geloofsgemeenschappen.
De Vlaamse regering houdt de geldkraan voor nieuwe geloofsgemeenschappen stevig dicht. Van de 64 aanvragen tot erkenning die op het bureau van Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Hilde Crevits (CD&V) belandden, haalden er uiteindelijk slechts 26 de eindmeet. De rest — een opvallende meerderheid — werd afgewezen wegens vermoedens van haatspraak, buitenlandse beïnvloeding of simpelweg gebrek aan transparantie. De Vlaamse erkenningslat ligt voortaan duidelijk hoger.
Strenge selectie, harde uitsluiting
Na maanden van onderzoek, advies en screening in samenwerking met lokale besturen, provincies en het federale ministerie van Justitie, hakte Crevits de knoop door. Van de 26 die het wél halen, gaat het om zeventien islamitische, vijf protestantse en vier orthodoxe gemeenschappen.
Opvallender is wie níet erkend wordt: 32 aanvragen werden afgewezen, waarvan negentien uit de hoek van de Turkse overheidsgebonden Diyanet-beweging, vier gelinkt aan het eveneens Turks geïnspireerde Milli Görüş en zeven met wortels in Marokkaanse netwerken. Twee orthodoxe gemeenschappen kregen evenmin groen licht.
Bovendien is de beslissing rond zes andere aanvragen nog in behandeling, omdat niet alle adviezen tijdig binnen zijn.
Vlaanderen zegt “neen” tegen Ankara
Crevits is duidelijk: buitenlandse politieke invloed heeft geen plaats op Vlaamse kansels. Vooral Diyanet en Milli Görüş krijgen een halt toegeroepen. Diyanet is rechtstreeks verbonden aan de Turkse overheid, terwijl Milli Görüş volgens de minister dienstdoet als verlengstuk van Turkse soft power en ideologische beïnvloeding.
Dat betekent niet dat alle Turkse moskeeën de deur wordt gewezen. Zo werd de Gentse moskee Muattar wel erkend. Volgens Crevits voldoet die aan alle Vlaamse voorwaarden, waaronder het kunnen functioneren zonder buitenlandse inmenging. Het gaat dus niet om de afkomst, maar om de autonomie.
Subsidie? Dan ook transparantie
Een Vlaamse erkenning is meer dan symbolisch. Ze opent de deur naar publieke financiering — op voorwaarde dat de gemeenschap transparant is over haar werking, boekhouding en bestuursstructuur. Daar wringt bij veel aanvragers duidelijk het schoentje.
Voor Crevits is de boodschap helder: wie publiek geld wil, moet het publieke vertrouwen verdienen. “Discriminatie, haatspraak of ongewenste beïnvloeding van buitenaf zijn onverenigbaar met erkenning,” klonk het eerder al. Wie nu naast de subsidiepot grijpt, krijgt de kans om tekortkomingen weg te werken. Nieuwe aanvragen zullen in de toekomst altijd via een vierjarig begeleidingstraject verlopen, met stapsgewijze opvolging door de Vlaamse administratie.
Kritiek uit de hoek van N-VA
Bij coalitiepartner N-VA is de eerste reactie gemengd. Kamerlid Nadia Sminate steunt de beslissing om Diyanet buiten de deur te houden, maar hekelt tegelijk de lakse houding tegenover reeds erkende moskeeën. “Het is onbegrijpelijk dat er nog steeds geen grondige screening is gebeurd van de bestaande erkenningen. De Vlaamse overheid moet wéten met wie ze samenwerkt,” klinkt het.
Volgens Crevits is ook dat dossier niet stilgevallen. De bestaande erkende geloofsgemeenschappen worden onderworpen aan screening door de Vlaamse Informatie- en Screeningdienst (ISD). Indien daaruit zwaarwichtige indicaties van misbruik of manipulatie voortvloeien, kan ook daar de erkenning ingetrokken worden.
1.528 erkende gemeenschappen — maar hoe gezond is het weefsel?
Op papier telt Vlaanderen momenteel 1.528 erkende geloofsgemeenschappen. De vraag die zich opdringt: hoeveel daarvan zijn effectief transparant, pluralistisch en vrij van buitenlandse ideologische sturing? En hoeveel functioneren in de grijze zone, beschermd door oude erkenningen die nooit tegen het licht werden gehouden?
De afwijzingen van vandaag zijn een teken dat er eindelijk wordt opgetreden, maar tegelijk ook een schuldbekentenis over hoe lang deze screening achterwege is gebleven.
(Foto: PD)
