In Kasterlee viert een bijzonder koppel vandaag een mijlpaal die weinigen bereiken. Rosa Meeus en Guido Geens zijn exact 70 jaar getrouwd — en hun verhaal begint met een leugentje, een hoogzwangerschap en een man die toegeeft dat hij destijds wat te populair was bij de dames.
Exact op 7 april 1956 stapten Rosa en Guido in het huwelijksbootje in Kasterlee. Vandaag, 70 jaar later op de dag, mogen ze hun platina huwelijk vieren — een van de zeldzaamste jubilea die een koppel kan meemaken.
"Het was van moeten, maar geen spijt van"
Het huwelijk had een duidelijke aanleiding: Rosa was al hoogzwanger van hun enige zoon Ludwig toen ze trouwden. "Het was van moeten", lacht het koppel zelf over de omstandigheden. Spijt? Niet een seconde.
Vandaag tellen ze niet alleen een zoon, maar ook 3 kleinkinderen en 4 achterkleinkinderen. En het allerbelangrijkste: ze wonen nog steeds samen, in hun eigen stekje in Kasterlee. Geen woonzorgcentrum voor hen.
Guido vierde dit jaar al zijn 90ste verjaardag. Rosa mag in mei haar tachtig kaarsjes uitblazen. Samen zijn ze goed voor 170 jaar levenservaring.
Een vermoeden en een foto uit de Congo
Ze leerden elkaar kennen in Geel, meer dan 70 jaar geleden. Maar het begon niet meteen vlekkeloos. Na hun eerste ontmoeting liet Guido wekenlang niets meer van zich horen. Zijn uitleg? Hij zat in de Congo.
"Hij liet een foto zien en dat was een vriend van hem die para was geweest daar", herinnert Rosa zich. "Ik zag niet dat hij het niet was. En hij heeft nog altijd niet gezegd waar hij toen wel echt zat. Ik had wel een vermoeden dat het bij een andere vrouw was", kan ze er nu smakelijk om lachen.
Guido ontkent niet helemaal. "Ik was nog te los en had op meerdere paarden gewed", geeft hij toe. "Ik was een knappe man. De vrouwen vlogen me allemaal rond mijn nek. Ik had veel succes bij de dames."
Uiteindelijk won Rosa het. En zijn hart klopte voortaan alleen nog voor haar.
Simpel maar oprecht
Wat houdt zo'n huwelijk 70 jaar gaande? Guido heeft een antwoord dat zo eerlijk is dat je er om moet glimlachen. "Ze kan goed eten maken en ze zorgt erg goed voor mij. Dat is het bijzonderste."
En hij heeft ook een wens: "Zo lang het hier gaat, doe ik ze niet naar het rusthuis. En zij mij ook niet."
