Je moet het maar doen: jarenlang het uithangbord zijn van alles wat Vlaanderen trots maakt, van survival-tv tot undercoverwerk, en dan in één nacht, na veel te veel pinten, door je eigen voorruit vliegen. Letterlijk. Maar goed, dat is exact wat Tom Waes overkwam. En sinds deze week kent hij ook zijn straf voor dat dronken brokkenparcours van een half jaar geleden.
“Sigaretten gerookt. Twee stuks. Terwijl ik al drie jaar gestopt was,” vertelt hij nu, schuldbewust maar lucide, in een weekendinterview bij Het Laatste Nieuws. “Dat zegt genoeg over hoe ver heen ik was.” Tja, als zelfs je nicotineverslaving uit het niets herrijst, weet je dat het menens is.
Van de bewuste crash zelf? Geen flard. Geen flashback. Geen wazige herinnering. Alleen het litteken links op zijn slaap dat zegt: “Hier zat ooit een stuk voorruit.” Of zoals Tom het zelf zegt: “Mijn hoofdhuid hing als een lap vlees over mijn gezicht. Ik ben er nog goed vanaf gekomen.”
Van tv-held naar schuldbewuste vader
Wat volgde, was geen aflevering van Reizen Waes, maar wel een trip die niemand op z’n bucketlist heeft staan: kunstmatige coma, ziekenhuis, tranen, morfine, sondes, schaamte, en, jawel, voicemailberichten van je vriendin die denkt dat je dood bent.
“Die berichten heb ik later terug beluisterd,” zegt Waes. “Maar uiteindelijk toch allemaal gewist. Dat kon ik niet meer aan.” Het was zijn smartwatch die na het ongeval in paniek alarm sloeg bij zijn partner. Technologie, het redt levens en zorgt voor hartverscheurende spraakmemo’s.
Maar de grootste klap kwam van zijn kinderen. “Zij begrepen het niet. Ik had het goede voorbeeld moeten geven.” En daar is geen VRT-script voor. Geen regisseur die 'cut' roept. Alleen pure teleurstelling.
Op professioneel vlak had Waes het ook kunnen schieten. Maar de VRT hield het hoofd koel. Ze belden. Ze schrokken. Ze waren streng. Maar ze lieten hem niet vallen. “Dat we er samen uitgeraakt zijn, zegt veel over de band die we al die jaren hebben opgebouwd.” Geen Tom zonder VRT, geen VRT zonder Tom. Of voorlopig toch niet.
En nu? Nu werkt hij mee aan een campagne rond verkeersveiligheid. De ironie is hard, maar wel terecht. “Misschien is het niet slecht om eens van je piëdestal te vallen,” geeft hij toe. “Ik voel dat dit een tweede kans is. De tellers staan op nul. En deze keer wil ik het beter doen.”
Hopelijk dan zonder stuk voorruit in zijn gezicht.
