Kom het maar eens uitleggen.
De voormalige realityster en huidige president kondigde op zijn digitale schreeuwplatform Truth Social aan dat hij een officieel onderzoek wil starten naar de steun die Harris tijdens haar campagne kreeg van beroemdheden. Niet omdat Donald plots cinefiel is geworden, maar omdat hij vermoedt dat er niet alleen applaus, maar ook stevige cheques in het spel waren.
“Kandidaten mogen geen steun kopen. Kamala deed dat wel, en noemde het dan maar ‘entertainment’”, fulmineerde Trump, die ondertussen zelf geen onbekende is in het betalen voor spektakel. Toch?
Dollars in de coulissen van de campagne
Volgens Amerikaanse media joeg Harris vorig jaar gemiddeld 100 miljoen dollar per week door haar campagnemachine. Daarbij mobiliseerde ze niet alleen vrijwilligers en stemgerechtigden, maar ook een resem wereldberoemde pop- en filmiconen. Bruce Springsteen, Beyoncé, Oprah, Bono – het hele democratisch geliefde VIP-panel kreeg plots een backstagepas tot de campagnevloer.
En daarmee was Trump not amused. In zijn kenmerkende capslock-dreigende stijl vroeg hij zich af hoeveel Springsteen precies opstreek om ‘Born in the USA’ live voor Harris-kiezers te blèren. “En hoe zit het met Beyoncé? En Oprah? En Bono? Hoeveel geld vloeide er naar hun rekeningen?”
Trump insinueert dat er via omwegen toch ‘betaalde steunbetuigingen’ werden afgeleverd, iets wat volgens de verkiezingsregels op zijn minst als bedenkelijk, en op z’n slechtst als illegaal wordt beschouwd. Of het ook echt waar is, maakt hem in eerste instantie niets uit. Zolang het maar lekker ruikt naar schandaal.
Oprah, de zakenvrouw (met een juridische buffer)
De entourage van Kamala Harris ontkent ondertussen met klem dat Beyoncé ooit 10 miljoen dollar kreeg voor haar verschijning op een bijeenkomst. Maar dat is natuurlijk wat men moet zeggen. In de coulissen klinkt het dat grote sterren enkel ‘productiekosten’ aanrekenen – een mooie term voor catering, styling en een paar securitytypes die eruitzien alsof ze elke minuut een drone uit de lucht kunnen schieten.
Oprah Winfrey – de media-queen die tegelijk Harris' megafone én haar schutkring is – gaf toe dat haar productiebedrijf een vergoeding van 1 miljoen dollar ontving om een event te organiseren. “Ikzelf kreeg daar niets van,” zei Oprah. “Maar ja, mijn team moet ook eten.”
Politieke influencers: welkom in 2025
De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn al lang geen clash van ideologieën meer, maar een botsing tussen twee goed geoliede mediamachines. In het ene kamp: Trump, die zichzelf ziet als de onverslijtbare hoofdrolspeler in een eindeloze realityshow. In het andere kamp: Harris, die haar campagne als een Netflix Original runt, met popsterren op de affiche, politieke drama in de trailer en een soundtrack die je op repeat kunt zetten.
Dat de grens tussen endorsement en entertainmentcontract vaag is geworden, maakt het allemaal net wat spannender. Want in een tijdperk waarin elke klik telt en politiek meer te maken heeft met populariteit dan beleid, zijn sterren letterlijk goud waard. Trump weet dat. En hij weet ook: als hij de sterren niet aan zijn kant krijgt, dan haalt hij ze tenminste door het slijk.
De show is nog maar begonnen
Of het onderzoek dat Trump nu aankondigt iets zal opleveren? Wie zal het zeggen? Maar inhoud is bij hem zelden het doel. Het gaat om headlines, clicks en het beeld dat hij probeert te schilderen: Kamala Harris als marionet van de Hollywood-elite, betaald met dollars in plaats van gedragen door het volk.
Of hij zelf ooit zangeressen, bokskampioenen of uitgerangeerde celebrities geld toestopte om op een podium te verschijnen? Wie zal het zeggen?
(Foto: Shutterstock)
