Van grootspraak tot geopolitieke spanning: deze video fileert de deal tot op het bot.
In tijden die zo gestoord zijn als de onze, blijft satire vaak het enige kompas dat nog werkt. Satirisch journalist Jonathan Pie afgelopen week naar Donald Trumps "vredesakkoord" met Iran ā getekend, jawel, in het paleis van Versailles ā en gaf de Amerikaanse president de oplawaai die hij zo rijkelijk verdient.
Het is veelzeggend dat Trump die deal uitgerekend in Versailles tekende. Diezelfde zaal waar honderd jaar geleden een andere beroemde, vernederende capitulatie werd bekrachtigd. Toeval bestaat, maar zelden zo poƫtisch.
Trump zelf zal het natuurlijk verkopen als een monsteroverwinning. Daar heeft de man een patent op: zichzelf tot winnaar uitroepen op het moment dat overduidelijk het tegendeel waar is. Deze oorlog was een succes, aldus Pie, op exact dezelfde manier waarop veertien miljoen dollar uitgeven om afgebladderde verf van een algenvijver te schrapen "goed besteed geld" is.
De waarheid is minder flatteus. Zelden zagen de Verenigde Staten er zo zwak uit, en zelden stond Iran zo sterk. Teheran heeft namelijk Ć©Ć©n lesje geleerd: als iemand niet doet wat zij willen, sluiten ze gewoon de Straat van Hormuz en hebben ze de halve wereldeconomie bij de ballen.
De oorlog in negen bedrijven
Pie vat de hele lijdensweg samen in een chronologie die je niet zou geloven als ze niet waar was.
Week Ć©Ć©n: ik ga winnen, en wel makkelijker dan die keer dat ik de president van Venezuela ontvoerde. Week twee: ik heb gewonnen. Week drie: waarom helpen jullie me niet winnen? Week vier: ik heb jullie hulp niet nodig om te winnen, maar als jullie me niet helpen winnen, blaas ik de NAVO op. Week vijf: als jullie me niet laten winnen, veeg ik een hele beschaving van de kaart.
Het is een prestatie op zich om het Iraanse regime de morele bovenhand te schenken. Maar goed ā die illusie van Amerikaanse moraliteit had Trump al lang geleden aan diggelen geslagen.
Week zes: we zijn aan het winnen, en als bewijs hier een AI-prentje van mezelf als Jezus. Week zeven: de paus is een soja-doordrenkte, woke Guardian-lezer. Week acht: ik verveel me nu. Weken negen tot veertien: verveel me Ć©cht, en bovendien heb ik balzalen te bouwen en kooigevechten op het gazon van het Witte Huis te organiseren. En vier maanden later, eindelijk: overwinning. Hartelijk dank. Waar is mijn vredesprijs?
En als de rest van de G7 even de rommel wil opruimen en de rekening betalen, dat zou fijn zijn.
De diplomaat van Truth Social
De afloop lag vast vanaf het begin, maar het was vermakelijk om te zien. De meeste posts van Trump tijdens het conflict klonken minder als de leider van de vrije wereld en meer als de enige veertienjarige in de klas die nog nooit een meisje had aangeraakt.
Hoogtepunt: op paaszondag schreef Trump op Truth Social "Open die Straat, gekke klootzakken." De woorden, kortom, van een geboren diplomaat met de situatie volledig onder controle. Daarna trok hij naar de paaseierenrollen-traditie op het gazon van het Witte Huis, waar hij een bende verbouwereerde kleuters toesprak over zijn plannen voor een derde wereldoorlog en over Joe Bidens handtekeningmachine.
Plain sailing was het niet. Trump werd razend op het VK, Spanje, Canada, AustraliĆ«, ItaliĆ« ā iedereen die ook maar een bezwaar opperde tegen dit schoolvoorbeeld van imperiale overmoed kreeg het etiket "lafaard" opgeplakt. Alsof we dankbaar moesten zijn dat zijn jongste staaltje Amerikaans expansionisme er deze keer niet in bestond om Canada tot 51ste staat te bombarderen of het slaperige dorpje Groenland plat te leggen.
Pie's punt is even simpel als terecht: wil je dat je bondgenoten zich als bondgenoten gedragen, behandel ze dan ook zo. Pest ze niet, knal er geen illegale invoertarieven op, bemoei je niet met hun verkiezingen door extreemrechts te promoten terwijl je hun leiders beledigt en dreigt soeverein grondgebied binnen te vallen ā om vervolgens te eisen dat ze je te hulp schieten in een oorlog die je begon omdat, Ć©Ć©n, Benjamin Netanyahu het je opdroeg, en twee, omdat je de aandacht moest afleiden van het feit dat je in de Epstein-dossiers vaker opduikt dan Jezus in de Bijbel.
De enige echte winnaar
Maar Ć©Ć©n partij kwam er goed uit, en dat is volgens Pie het ware hoogtepunt van de hele vertoning. 2,1 miljard dollar aan weddenschappen die minuten vĆ³Ć³r presidentiĆ«le aankondigingen over de oorlog werden geplaatst. 2,1 miljard aan perfect getimede olietrades, verspreid over vijf aankondigingen in Ć©Ć©n maand. Ongezien ā en tot dusver volledig onuitgezocht.
Onder eender welke andere regering zou dit het schandaal van de eeuw zijn. In plaats daarvan staan we allemaal ā Pie incluis ā verblind te kijken naar de president die AI-prentjes van zichzelf post als Jezus, als James Bond, als de Mandalorian, als Top Gun-piloot, als gespierde Jedi.
Hij houdt van cosplay, die man. Niks mis mee. Hij cosplayt tenslotte de meeste dagen al dat hij president is.
Vijf minuten Jonathan Pie zeggen meer over de staat van de westerse macht dan een halfjaar duidingsprogramma's bij elkaar. En dat is precies het probleem. Heerlijke analyse. Of is het satire?
(Fotomontage: Shutterstock)
