De Verenigde Naties. Ooit opgericht om oorlogen te voorkomen en mensenrechten te beschermen, vandaag verworden tot een bureaucratisch circus dat nog het meest weg heeft van een moreel failliete praatbarak. En het jongste ‘rapport’ over Israël is daar het zoveelste bewijs van.
De VN liet drie juristen, ja, drie, niet dertig, niet driehonderd, maar drie, een oordeel vellen over de vraag of Israël zich in Gaza schuldig maakt aan genocide. Het resultaat? Geen grondig proces, geen debat, geen hoor en wederhoor. Nee: gewoon de meningen van drie individuen op een stapel papier, verpakt in een officieel logo. Voilà, zogezegd “bewijs” van genocide.
Geen proces, geen feiten, enkel politiek
De basisprincipes van elk rechtsstelsel – tegenspraak, transparantie en feitencontrole – werden simpelweg genegeerd. De partijen werden niet gehoord, er was geen publiek debat, er werden geen bewijzen getoetst. Het “onderzoek” leest als een lynchpartij in toga.
Vergelijk het gerust met de coronaperiode: ook toen zagen we hoe organisaties, experten en instituten selectief informatie presenteerden en politieke agenda’s door de strot van de wereld ramden. Proceswaarborgen? Gedaan. Kritische vragen? Weggezet als ketterij. De VN herhaalt nu exact hetzelfde recept.
En het wringt des te harder omdat het net diezelfde VN was die de wereld ooit artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en artikel 10 van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens aanprees: het recht op een eerlijk proces, een publieke zitting, en een onafhankelijke toetsing van feiten. Nu doet diezelfde VN het tegenovergestelde.
Het oordeel van drie mensen = geen internationaal recht
Wat overblijft is een rapport dat juridisch niets waard is. Het zijn drie meningen tegenover acht miljard andere meningen. Meer niet. Maar omdat er “VN” op staat, wordt het wereldwijd rondgepompt als absolute waarheid. De media smullen ervan, want het past perfect in de huidige karikatuur: Palestina = de goeden, Israël = de slechten. De wereld denkt in stripfiguren, en de VN levert de plaatjes.
Dat zelfs bij ons een Joodse dirigent wordt geboycot, zegt alles over hoe ver de hysterie is doorgeschoten. Kunstenaars, wetenschappers, burgers: iedereen met een Israëlische link wordt door de publieke opinie collectief op de schandpaal gezet. De parallellen met de jaren ’30 en ’40 zijn angstaanjagend.
Een flutorganisatie met grootheidswaan
De VN is vandaag nog weinig meer dan een façade van morele superioriteit, die wordt ingezet als politiek wapen. Mensenrechten gelden blijkbaar enkel als het politiek goed uitkomt. Gaza? Rapport. Syrië, Jemen, Congo, Oekraïne? Ach, daar is de verontwaardiging plots selectief.
Het is bitter ironisch: de VN, die ooit werd opgericht om willekeur en onrecht te bestrijden, is zelf een fabriek van willekeur geworden.
