Een god in ‘t diepst van zijn gedachten.
Wat moet het heerlijk zijn om Trump te zijn. Je kijkt in de spiegel en je ziet de beste, de knapste, de intelligentste, meest succesvolle mens sinds god hem schiep. ?Nu ja,god is hijzelf natuurlijk. Gaat P-magazine te kort door de bocht? Kijk dan (nog)een keer naar deze compilatie van zelfverheerlijking en kijk het uit tot en met zijn laatste opmerking. Daarna praten we verder.
En jawel, he did it again. En zonder ‘oeps’. De Amerikaanse president Donald Trump heeft zichzelf nog maar eens een ferme schouderklop gegeven tijdens een politieke rally die verdacht veel weghad van een campagnefeestje met verlengd delirium. Plaats van het ego-gebeuren: Macomb Community College, Michigan. Aanleiding: de viering van zijn eerste 100 dagen sinds zijn terugkeer in het Witte Huis. En hoe noemde de grote leider die periode zelf “De meest succesvolle 100 dagen ooit in ons land.” Duidelijk.
Het ego als staatsgodsdienst
Trump sprak tot zijn dolenthousiaste achterban – en wie goed luisterde, hoorde de echo’s van 2016, 2020 en elke verkiezingsrally daartussen. Boven zijn hoofd flikkerden slogans als “100 dagen van grootsheid”, terwijl hij zichzelf met de flair van een doorwinterde televangelist tot de redder van de arbeidersklasse uitriep. "We zijn nog maar net begonnen", aldus Trump. "Jullie heb nog niets gezien."
"Na decennialang van politici die Detroit hebben vernietigd om Peking op te bouwen, hebben jullie eindelijk een kampioen voor arbeiders in het Witte Huis", aldus de president over zichzelf. "In plaats van China op de eerste plaats te zetten, zet ik Michigan en Amerika voorop." Zoveel bescheidenheid verraadt zijn goddelijke missie, toch?
In werkelijkheid kampt Michigan intussen met een van de hoogste werkloosheidscijfers van het land, maar dat is een detail dat ondergeschikt is aan de mythevorming die Trump cultiveert.
Feiten? Fake news. Emotie? Pure brandstof.
In de speech maakte Trump komaf met zijn favoriete vijanden. De Democraten? “Ze hebben Amerikanen laten verkrachten en vermoorden door immigranten.” Joe Biden? “Sleepy Joe of Crooked Joe? Hoe gaan we hem noemen?” Heel stijlvol en presidentieel allemaal.
Bernie Sanders kreeg de sneer dat hij "zijn magie verloren" had, Alexandria Ocasio-Cortez was een “communistische radicaal” en de Democraten probeerden volgens Trump nog steeds “de verkiezingen te stelen". Zou het?
De kers op de retorische taart was een openlijke flirt met - nu al - een derde ambtstermijn – iets wat de Amerikaanse grondwet uitdrukkelijk verbiedt. Waarom zou een messias van het vaderland zich aan wetten dienen te houden? De menigte scandeerde alvast luidkeels “drie, drie, drie” alsof ze op een bingoavond voor conservatieven waren.
Kettingen en ketelmuziek
Het dieptepunt – of hoogtepunt, afhankelijk van je trek in autocratische propaganda – kwam toen Trump een propagandavideo toonde van gedeporteerde migranten in El Salvador. Kaalgeschoren, geketend, als beesten in cellen gepropt – het publiek kreeg de beelden voorgeschoteld als bewijs van “succesvolle deportatiepolitiek”. En dan viel de zinsnede: “We kunnen het ons niet permitteren dat een handvol communistische rechters onze wetshandhaving saboteert.”
De boodschap was glashelder: als de wet Trump tegenwerkt, is het de wet die fout zit. De rechtsstaat? Een hindernis. De rechters? Vijanden van het volk. Zijn kritiek op de justitiële macht klonk als het soort uitspraken waar dictatoriale regimes de dag mee openen en eindigen.
Populariteit in vrije val, zelfvertrouwen op Everest-niveau
Hoewel zowat elke peiling aantoont dat Trump’s populariteit lager scoort – amper 4 op 10 Amerikanen staan nog achter zijn beleid – klonk het in Michigan alsof hij net een wereldoorlog gewonnen had. “Voor het eerst zeggen ze dat het land de goede kant op gaat,” riep hij, zonder te specificeren wie ‘ze’ zijn. Zijn spiegel, vermoedelijk.
En dus eindigde het spektakel zoals het begon: met pompeuze slogans, bombastische beloftes en een vleugje YMCA – want niets zegt ‘leiderschap’ zoals dansen op een discoklassieker terwijl de democratie in de fik staat.
Donald Trump’s optreden in Michigan was geen presidentiële toespraak, het was een politieke rave op steroïden. De man viert zichzelf alsof hij net de wereld gered heeft van een asteroïde, terwijl de realiteit druipt van inflatie, werkloosheid en maatschappelijke polarisatie.
Hij blijft een meester in emotiepolitiek, in het bespelen van ressentimenten, en in het schetsen van een wereldbeeld waar feiten optioneel zijn en vijanden overal op de loer liggen – behalve in de spiegel.
We zagen een man die zichzelf opnieuw probeert te verkopen als redder des vaderlands. We hoorden de greatest hits van een politieke showman met één ambitie: eeuwig campagne voeren, zelfs al kost het de democratie haar fundamenten.
(Foto: screenshot YouTube)
