De rotte vis en de gepantserde BMW: commissaris-generaal hard aangepakt tijdens hoorzitting over zijn beleid.
Commissaris-generaal Eric Snoeck - opperhoofd van een federale politie in permanente storm - kreeg tijdens een hoorzitting een donderpreek van jewelste. Waar was de audit vol toxische getuigenissen? Die bleef twee jaar stof vergaren in een bureaulade, als we de parlementsleden mogen geloven. Snoeck zelf kwam opdagen met een mengeling van managementsblabla en selectief geheugenverlies. De commissie Binnenlandse Zaken lustte hem rauw.
Het rapport dat niemand mocht lezen
Een lijvig intern rapport - opgemaakt na gesprekken met 1.700 speurders - legde een onthutsende realiteit bloot: vrouwen bij de federale gerechtelijke politie worden op grote schaal geconfronteerd met grensoverschrijdend gedrag, 23 procent om precies te zijn. Voeg daar een fikse portie toxisch leiderschap en angstcultuur aan toe en je krijgt het perfecte recept voor een organisatie in moreel verval. Maar in plaats van krachtdadig op te treden, koos de top van de politie – onder leiding van Snoeck – voor de tactiek van het onder de mat vegen.
Dat het uiteindelijk de vakbonden waren die aan de alarmbel moesten trekken om zelfs maar een uitgeklede samenvatting te krijgen, zegt genoeg. Volgens Snoeck was er “te weinig personeel” om het rapport te verwerken. Oei, iemand Excel en gezond verstand gezien?
DEdecker: “De vis is rot aan de kop”
En toen kwam Jean-Marie Dedecker in zijn gekende directe stijl: “De vis is rot aan de kop, mijnheer Snoeck.” Dedecker haalde uit naar het feit dat de verantwoordelijken voor de cultuur van intimidatie en misbruik nog altijd op sleutelposities zitten, rechtstreeks onder de neus van de commissaris-generaal. “Vervang ze, of voed ze opnieuw op,” beet hij hem toe. En als dat niet ging, kon Snoeck misschien zelf de biezen pakken.
Snoeck hield het hoofd schuin, ogen naar de vloer, en antwoordde met holle krachttermen over welzijnsstructuren en vertrouwenspersonen. Wie nog niet in slaap gevallen was, fronste zich ondertussen een permanente rimpel.
Canapébenoemingen en gepantserde praatjes
Volgens jean-Marie waren er niet alleen de wantoestanden op de werkvloer, maar hing er bovendien verdacht veel rook rond de persoon van Snoeck zelf. Dedecker haalde zonder verpinken een oud politiek lijk uit de kast: de legendarische Koekelberg-affaire. Die ex-commissaris-generaal ging ten onder aan vriendjespolitiek, reisjes en vermeende avances richting zijn secretaresses. En volgens Dedecker is Snoeck hard op weg om dat bedenkelijke parcours over te doen.
Het gerucht dat hij zijn partner zou hebben benoemd in een topfunctie binnen zijn kabinet, houdt al maanden hardnekkig stand. Snoeck kreeg tijdens de zitting meermaals de kans om duidelijkheid te scheppen, maar liet het na. De stilte sprak boekdelen – of minstens één vuistdik hoofdstuk uit de handleiding voor crisismanagement: Zwijgen is zilver, negeren is goud.
En dan was er nog de kwestie van de gepantserde BMW – een dienstwagen die zo decadent is dat zelfs James Bond hem een beetje ‘te’ zou vinden. Terwijl er al een Volvo netjes stond te wachten, zou Snoeck, tegen het advies van de inspectie van Financiën in, zijn zinnen hebben gezet op een gepantserde luxewagen... op kosten van de Speciale Eenheden. Omdat blijkbaar niemand op het kabinet dacht: “Misschien geen topidee in een tijd van personeels- en middelencrisis.”
Ministeriële schaduwsteun en knikjes zonder kracht
Minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden blijft intussen koppig achter haar man staan. Tot grote ergernis van niet alleen oppositiefiguren als Dedecker en Groen-fractieleider Matti Vandemaele. Ook bij N-VA kriebelt het ongenoegen. “Er moet beter gecommuniceerd worden,” klonk het zachtjes maar veelzeggend bij Maaike De Vreese.
Commissievoorzitter Ortwin Depoortere (Vlaams Belang) probeerde nog een laatste restje structuur aan te brengen in de chaos. Hij verzocht Snoeck om alsnog alle onbeantwoorde vragen schriftelijk te beantwoorden “op korte termijn”. Snoeck knikte deemoedig, als een scholier in een biechtstoel die geen idee had wat hij moest opbiechten.
Conclusie: als het vertrouwen er niet is…
De commissaris-generaal staat op een hellend vlak. Niet alleen door het structurele rot in de organisatie die hij zelf toedekt of minimaliseert, maar ook door de groeiende twijfel aan zijn eigen integriteit. In een politieapparaat dat meer en meer op losse schroeven staat, is zijn leiderschap niet langer een ankerpunt, maar een bijkomende bron van onrust. Als er ooit nog orde moet komen in deze morele chaos, dan zal er eerst een grote schoonmaak nodig zijn. En in die kuisoperatie lijkt Eric Snoeck stilaan zelf de eerste vlek op het tapijt te worden.
(Foto: Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
