“Eendracht maakt Macht, tenzij het over België gaat” – een feestdag voor een land dat zichzelf al jaren niet meer begrijpt.
Elk jaar opnieuw trekt het Belgische establishment zijn stijfste kostuum uit de kast om te vieren dat we… ja, wat eigenlijk? Dat we ooit een Duitse prins vonden die zich verveelde in Saksen en bereid was een land te besturen waar men in drie talen tegelijk ruzie maakt over alles behalve voetbal? Of vieren we vooral dat we ondanks alles nog altijd niet volledig uit elkaar zijn gevallen – een soort prestatie op zich in een land dat al decennia vooral uit institutionele plakband bestaat?
Van Leopold tot Filip: koninklijke stand-up voor gevorderden
Officieel vieren we op 21 juli dat koning Leopold I in 1831 de eed aflegde op de Belgische grondwet. Een romantisch moment, dat intussen vooral nog scoort bij historici en monarchisten met veel vrije tijd
Eendracht maakt macht – behalve bij formatiegesprekken
De leuze “Eendracht maakt macht” werd ooit bedacht door iemand met veel humor of heel weinig kennis van Belgische staatsstructuren. België telt namelijk meer regeringen per inwoner dan rotondes in Frankrijk: zes parlementen, negen ministers van volksgezondheid, twaalf voor onderwijs en een premier die elk compromis viert alsof hij net het wereldrecord touwtrekken in de mist heeft gewonnen.
Echte macht? Die ligt ergens tussen een gedeelde bevoegdheid en een belangenconflict – als we die ondertussen niet al doorgeschoven hebben naar Europa, een overlegcomité of het logge schaduwkabinet van Paul Magnette.
Belast en belastender
Misschien vieren we wel onze status als wereldkampioen belastingdruk. Niemand slaagt erin om zoveel geld af te romen van het loon van de werkende Belg zonder dat daar enige vorm van transparantie, efficiëntie of dankbaarheid tegenover staat. Het is een soort nationale sport geworden: werken om belast te worden, om daarna te klagen over wat er met je geld gebeurt.
En als je denkt dat je het systeem begint te begrijpen, komt er een nieuwe gemeentebelasting, een Vlaamse hervorming of een federale compensatie voor een Waalse waterheffing.
Toch naar het vuurwerk
En toch. Toch trekken we op 21 juli met z’n allen naar Brussel, of naar het plaatselijk marktplein waar een gemeenteraadslid met alcoholpromillage 1,8 de Brabançonne playbackt onder een regen van frieten en confetti. We vieren dat het allemaal nog net samenhangt – met spuug en Belgische compromissen. We vieren dat de monarchie het uithoudt, dat de gewesten elkaar nog net niet de oorlog verklaren, en dat we ondanks de institutionele chaos toch best goed zijn in bier, frieten en surrealisme.
Want als er één ding is waar we wél in uitblinken: dan is het doen alsof alles werkt terwijl iedereen weet dat het compleet absurd is.
En dus: leve België! Vive la Belgique! Leve de koning, toch?
(Foto: PD)
