“Dringend drie bloemkolen en een witte kool nodig”: een verhaal over honger, groenten en een snuifje.
Antwerpen, stad van diamant, handgranaten en nu dus ook culinaire geheimtaal. Het Openbaar Ministerie eist celstraffen tot twintig maanden tegen drie ideale schoonzonen die volgens het parket lid waren van een cocaïnenetwerk dat zijn klanten via Snapchat bediende. Geen banale straathoekdealers, maar een vlot draaiende nachteconomie met bestellingen, leveringen en vaste klanten. Onder die klanten: een bekende topchef. Bekend van zijn restaurant — of van tv? Wie zal het zeggen. Wie mág het zeggen?
De bende draaide rond ene ‘Montana’, een man die zijn distributie aanstuurde vanachter een scherm. Issam A. zou de opdrachten uitdelen, Aslan A. trok eropuit met de waar, Yusein M. reed de taxi. Een logistieke keten zoals men die in elke moderne sector aantreft. Alleen ging het hier niet om pakjes van Bol.com, maar om poeders uit Zuid-Amerika.
“Drie bloemkolen en een witte kool”
Toen de politie Aslan A. en zijn chauffeur vorig jaar onderschepte, ging meteen ook de gsm in mee naar de onderzoeksrechter. De berichten bleken een allegaartje van gecodeerde gesprekken, emoji’s en bestellingen. Waaronder die van de topchef, die met opmerkelijke honger leek te kampen.
“Hoe lang nog bro, ik heb grote honger”, stuurde hij.
“Kun je tomaten leveren?” En later: “Voor mij drie bloemkolen en een witte kool.”
De man in kwestie was niet zijn mise-en-place. Maar daar hoeven we wellicht geen tekening bij te maken. Van groenten was geen sprake. De bloemkolen waren van het poederige soort. En wat die witte kool betreft: laat ons zeggen dat die niet in een groentekar lag te wachten op de markt van Antwerpen-Noord.
De keuken van de nacht
Het gerecht leest als een menukaart van een modern stadsdrama. 100 euro per avond kreeg Aslan voor zijn weekenddiensten — geen vetpot. Zijn advocaat vond het alleszins “geen marktconforme vergoeding”. De taxichauffeur ontkende ondertussen alles. “Hoe moet mijn cliënt weten dat een klant drugs op zak heeft?” aldus zijn raadsman. Een terechte vraag. In Antwerpen zijn er wel meer mensen die iets vervoeren dat ze liever niet uitleggen, toch?
De smaak van hypocrisie
En dan die topchef. De man wiens naam — voorlopig — stil wordt gehouden. Bekend om zijn sauzen? Zijn sterren? Zijn televisieoptredens waarin hij zieltjes wint door perfect gegaarde duif en gefrituurde schorseneren? Of toch om iets... pittigers?
De politie spreekt over “een vaste klant”. Wat op zich al genoeg zegt. Vaste klanten houden zaken draaiend, ook in de horeca van de nacht.
“Ik ben onschuldig”
Aan het einde van de dag — of nacht — blijft iedereen zijn rol spelen. Het parket vraagt twintig maanden cel voor de organisator, achttien maanden voor zijn dealer en achttien maanden voor de taxichauffeur. Die laatste blijft het luidst roepen:
“Ik ben onschuldig. Ik kan toch niet verantwoordelijk gehouden worden voor het feit dat een klant drugs op zak heeft?”
En ergens heeft hij een punt. In een stad waar iedereen iets vervoert, verkoopt of verzwijgt, wie is er dan nog écht verantwoordelijk?
De bloemkolen liggen intussen te rotten in het dossier. De witte kool is verdampt. En de topchef? Die kookt nog altijd verder — met passie, met vuur, en misschien met iets te veel energie. Er zijn ten slotte taxi’s genoeg in Antwerpen.
(Foto: AI-P-magazine)
