Mahdi trekt rode lijn in bloedspoor Gaza.
De CD&V is de diplomatie beu. Als Israël na de zomer niet op een sanctielijst verschijnt, dreigt de partij met het blokkeren van federale dossiers. Sammy Mahdi kiest voor een keer niet voor het gematigde midden, drukt nu het gaspedaal in gaat over tot een politieke gijzeling: ofwel komt er een strafmaatregel tegen Israël, ofwel mag premier De Wever zijn begrotingsplannen opbergen tussen de koffievlekken van het zomerakkoord.
Mahdi kan het systematisch uithongeren, bombarderen en isoleren van een bevolking niet meer aanzien en vindt dat het collectieve lijden intussen groteske proporties heeft aangenomen. Mahdi verwoordt het rauw: “Ik wil later niet uitleggen dat ik heb zitten toekijken hoe kinderen crepeerden aan een hulppost.” De boodschap is helder: wie nu nog zwijgt, collaboreert.
Spiegels van de geschiedenis
De uithaal van Mahdi raakt een gevoelige zenuw. "We blijven dikke vrienden met een regime dat herhaalt wat het joodse volk tachtig jaar geleden zelf is overkomen", schrijft hij op sociale media. Die vergelijking met de Holocaust is niet gratuit. Gaza, vandaag omsingeld, uitgehongerd en systematisch vernietigd, doet steeds meer denken aan het getto van Warschau: afgesloten, overbevolkt, zonder hulp van buitenaf, en regelmatig onder vuur. De parallellen zijn pijnlijk. En het cynisme? Onverteerbaar. Want als íémand zou moeten weten waar die weg eindigt, dan zijn het de erfgenamen van de overlevers.
Dat het Israëlische staatsapparaat vandaag hulpkonvooien beschiet en journalisten uitschakelt, is intussen dagelijkse kost geworden. Maar in de Wetstraat blijft het stil. Althans bij de vriendjes van Israël, N-VA en MR. Die laatste blijft zich verstoppen achter het vlaggetje van diplomatie en "Europese consensus", een bekende code voor: wij doen niks tenzij de rest beweegt. Ondertussen schuiven Belgische ministers van buitenlandse zaken verontwaardigd aan in vergaderzalen, om daarna toch maar weer de Israëlische handdruk te aanvaarden.
Arizona wankelt
De regering-De Wever, alias"Arizona", heeft haar handen al vol met budgettaire brandhaarden, pensioendossiers en fiscale mijnenvelden. De dreiging van CD&V komt ongelegen, maar is des te dwingender. Want voor het eerst zegt een Vlaamse regeringspartij hardop dat mensenrechten zwaarder wegen dan coalitiediscipline.
De frustratie gist al langer. Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot (Les Engagés) vond het beschamend dat België Europa om sancties vraagt, terwijl het eigen huis op instorten staat. Vooruit voegt zich openlijk bij het kamp Mahdi. “MR moet haar verzet tegen de menselijkheid stopzetten,” aldus Conner Rousseau. Kamerlid Oskar Seuntjens noemt het geduld “op”.
Binnen de N-VA brokkelt de harde lijn stilaan af. Premier Bart De Wever verdedigde recent zelfs de ongewoon scherpe toespraak van koning Filip op 21 juli, waarin het geweld van Israël impliciet werd veroordeeld. Zuhal Demir, doorgaans niet verdacht van linkse sentimenten, schreef zondag nog dat we "lang niet genoeg doen om Netanyahu’s bloeddorst te stoppen." N-VA begint mondjesmaat toe te geven dat trop teveel is, en teveel trop.
Roepen vanop de zijlijn?
Toch klinkt er binnen de regering kritiek dat Mahdi wel veel roept, maar weinig beweegt aan tafel. CD&V, zo klinkt het, maakt meer lawaai in de pers dan in de kern. Maar de politieke druk is reëel. Mahdi’s dreigement om begrotingsdossiers te blokkeren komt op een moment waarop Arizona nog maar net het zomerakkoord heeft afgeklopt, en waarin De Wever straks miljarden moet vinden in een krimpende begroting. Elke extra barst in de coalitie is er één te veel.
De kwestie-Gaza was ooit een randthema voor linkse actievoerders, maar dreigt nu een regeringsbreker te worden. Niet langer omdat er rechts geen empathie is, maar omdat de beelden uit Gaza zelfs voor centrumrechtse ogen ondraaglijk zijn geworden. De morele hypocrisie, zo blijkt, kent ook haar grens.
Slotbeschouwing
De geschiedenis herhaalt zich nooit letterlijk, maar rijmt wel pijnlijk hard. Wat Israël vandaag doet in Gaza, tart elk moreel kompas. Wie het getto van Warschau in de geschiedenisboeken heeft gelezen, zou beter moeten weten. En wie in Brussel regeringsverantwoordelijkheid draagt, moet op zijn minst de moed hebben dat hardop te zeggen. CD&V heeft dat nu gedaan. De vraag is wie volgt — of wie straks moet uitleggen waarom hij zweeg.
